Envy Peru groeide deels op in pleeggezinnen door bipolaire stoornis van moeder: 'Heeft mij een rugzakje gegeven'

Tot zijn negende woonde Boris met zijn moeder in Hilversum en leek zijn leven relatief stabiel. Die situatie veranderde toen zijn moeder ziek werd en de diagnose bipolaire stoornis kreeg. "Toen kwam eigenlijk Nederland erachter: we hebben hier een moeder en kind, illegaal, wat gaan we hieraan doen?" legt hij uit.

Op dat moment was Boris al volledig gewend geraakt aan zijn leven in Nederland en sprak hij nauwelijks nog zijn moedertaal. "Het was ook onmenselijk om mij terug te sturen." Tegelijkertijd betekende de situatie dat zijn moeder niet goed voor hem kon zorgen. "Ik heb eigenlijk een hele lange tijd in een pleeggezin gezeten en kindertehuis gezeten, totdat mijn moeder weer voor mij kon zorgen. Heel stabiel was het vaak niet."

Het gedrag van zijn moeder kon sterk wisselen. "Ze kan heel druk zijn en niet meer slapen. Dat is vaak een probleem, want dat is gewoon niet gezond voor iemand." Ook kon ze te maken krijgen met agressie en hallucinaties. "Naarmate ze ouder wordt, vind ik het moeilijker om te zien."

Hoewel hij aangeeft dat het in zijn jeugd 'niet heel makkelijk' was, heeft hij inmiddels geleerd hoe hij met de situatie moet omgaan. "Als zij een terugval heeft, dan ben ik degene die voor haar kan zorgen", vertelt hij. Boris weet precies wat hij moet doen in zulke momenten. "Dat heeft mij een rugzakje gegeven, maar het heeft zo moeten zijn."

Ondanks alles is hij vastbesloten om er altijd voor zijn moeder te zijn. "Ik ben juist blij dat ik op een leeftijd ben, waarin ik haar kan helpen. Financieel ook", zegt hij. "Wat er ook gebeurt, ik zal altijd voor mijn moeder klaarstaan."