Merlijn Kamerling blikt terug op zware schooltijd na overlijden van vader Antonie: 'Kon mijn pijn niet aan'

Na het overlijden van Antonie had Merlijn het lastig op school. "Er werd bijvoorbeeld totaal geen rekening met mij gehouden." Volgens Merlijn werd er wel over hem en zijn overleden vader gesproken, maar veranderde dat niets aan hoe hij werd behandeld. "Er werd wel gezegd dat ik 'de zoon van' was, er werd ook gepraat over wat ik had meegemaakt, maar als ik niet oplette, moest ik nablijven."

Er was een klasgenoot die voor hem het verschil maakte. "Een jongen bleef er wel naar vragen. Het zorgde ervoor dat ik me weer even gezien voelde en dat mijn verdriet werd erkend." Daarom vindt Merlijn dat scholen een grotere rol kunnen spelen bij het begeleiden van kinderen die een ouder verliezen. "Er ligt voor scholen een belangrijke taak op dat gebied."

Ook na schooltijd sloot Merlijn zich af voor de buitenwereld, vond hij zijn uitvlucht in blowen en sporten en stelde hij het rouwproces zo lang mogelijk uit. Wat hem het meest is bijgebleven, is dat er na verloop van tijd steeds minder over zijn vader werd gesproken. "Of dat er niet meer naar jou gevraagd wordt. Hoe het met je gaat, hoe je je voelt en of je je wel redt", vertelt Merlijn.

Inmiddels kijkt hij anders terug op die periode. Merlijn beseft dat hij zijn omgeving destijds weinig ruimte gaf om hem te helpen. "Ik kon mijn pijn niet aan, ik wilde er niet over praten, duwde het weg, sloot me af." Praten met een therapeut zag hij niet zitten. "Gelukkig was er een persoon met wie ik wel kon praten: mijn moeder. Daar gaat het om, dat je in ieder geval iemand hebt."

Eerder brachten Merlijn en zijn moeder Isa Hoes samen een boek uit over het verlies van Antonie. In de video hieronder zie je daar meer over.