Merlijn Kamerling keek jarenlang weg van verdriet om overleden vader Antonie: 'Focuste me op zijn negatieve kant'

De eerste elf jaar van zijn leven omschrijft Merlijn als zorgeloos. Hij groeide samen met zijn ouders en zusje Vlinder op in een 'warm nest'. Aan die idyllische jeugd kwam abrupt een einde toen zijn vader, twee weken voor Merlijns twaalfde verjaardag, door zelfdoding overleed. "Mijn leven stond op z'n kop. Heel Nederland praatte erover, een paar weken later verhuisden we naar Amsterdam, ik ging naar de middelbare school en zat net in de puberteit. Alles wat ik kende, liet ik achter. Die periode is een zwart gat."

In de periode na de dood van zijn vader probeerde Merlijn vooral niet stil te staan bij wat er was gebeurd. Hij zocht afleiding en hield zijn verdriet jarenlang op afstand. "Ik begon toen al met vluchten, gamen vooral, om uit mijn hoofd te komen, weg van mijn verdriet dat ik diep wegstopte." Om de pijn draaglijker te maken, keek hij bovendien anders naar zijn vader. "Jarenlang keek ik weg van de pijn en deed ik alsof ik nooit een vader had gehad. Als dat niet lukte, focuste ik me op zijn negatieve kant, omdat dat makkelijker was dan de pijn van zijn verlies te voelen."

Pas jaren later veranderde dat. Zes jaar geleden schreef Merlijn het boek Nu ik je zie, waarin hij zijn verdriet ruimte gaf. Daardoor kon hij volgens eigen zeggen ook weer met warmte naar zijn vader kijken. Zo heeft hij inmiddels meer waardering voor de eigenzinnige kanten van Antonie. "Vroeger vond ik hem gek, bijvoorbeeld als hij mij op warme dagen op blote voeten naar school bracht. Nu heb ik bewondering voor hoe eigen hij was, wars van 'hoe het hoort'."

Zijn eigen ervaringen hebben Merlijn ertoe aangezet zich verder te verdiepen in rouw en verwerking. Daarbij leerde hij dat rouw niet zomaar verdwijnt. "Ik heb geleerd dat rouw, heel cliché, nooit stopt. Het blijft bij je en komt steeds in verschillende vormen." Volgens hem bestaat er bovendien geen vaste manier om met verlies om te gaan. "Je kunt het niet fout doen, als je het maar doet." Zelf ondervond hij hoe zwaar het kan worden om gevoelens lange tijd op te kroppen. "Daardoor kwam het er pas later veel heftiger uit."

Toch heeft rouw volgens Merlijn ook een positieve kant. "Loop er niet voor weg, want rouwen kan ook iets moois hebben. Het heeft mijn moeder, zusje en mij dichter bij elkaar gebracht." Daarnaast is hij familie steeds meer gaan waarderen. Over de steun die hij van zijn moeder kreeg, vertelt hij: "Mijn moeder heeft me altijd onvoorwaardelijk gesteund, ook bij keuzes die anderen minder slim vonden, zoals dat ik niet wilde gaan studeren. Ze liet mij vrij om mijn eigen beslissingen te maken en om te ontdekken wat ik wilde. En dat vertrouwen heeft ieder mens nodig."

Merlijns moeder Isa Hoes verfilmde haar boek Toen ik je zag. In de onderstaande video vertellen Merlijn en Vlinder hoe zij dit hebben ervaren.