Karin Bloemen werkt aan stichting voor slachtoffers van seksueel misbruik: 'Ik weet hoe het voelt'
"Vroeger dacht ik: ik wil echt niet die vrouw van de incest worden"
Karin weet uit eigen ervaring hoe belangrijk de reactie kan zijn wanneer iemand over seksueel misbruik vertelt. Toen ze in 2019 haar boek Mijn ware verhaal schreef, werd degene die haar begeleidde erg geraakt door wat ze vertelde. Dat maakte het voor Karin juist moeilijker om alles te delen. "Als iemand gaat huilen en mij zielig vindt, houd ik me in. Dan vertel ik niet meer alle details."
Wat haar op zo'n moment wel helpt, is iemand tegenover zich hebben die begrijpt wat ze bedoelt. "Je wilt niet dat iemand jou zielig vindt. Je wilt dat iemand gewoon rustig zegt: 'Ja, oké. Ik snap het.'" Die ervaring wil Karin meenemen in de hulp die ze andere slachtoffers wil bieden.
Karin Bloemen trots op haar leven na misbruikverleden: 'Had ik niet voor mogelijk gehouden'
Na het verschijnen van haar boek merkte ze hoeveel mensen met vergelijkbare ervaringen rondlopen. "Ik kreeg zoveel reacties van mensen die zich in mijn verhaal herkenden en niet wisten waar ze heen konden en wie hen kon helpen." Karin begon mensen zelf te adviseren en ging in sommige gevallen mee naar een therapeut of advocaat, of bij een gesprek met een dader.
Haar eigen bekendheid zag Karin vroeger juist als reden om terughoudend te zijn over haar verleden. "Vroeger dacht ik: ik wil echt niet die vrouw van de incest worden. Ik was bang dat het mijn carrière zou schaden." Inmiddels kijkt ze daar anders naar. "Nu denk ik juist: als mensen weten dat ik ben misbruikt en dat ik misschien kan helpen, is dat een voordeel."
Karin Bloemen voor tweede keer oma geworden: 'Wat zijn we trots!'
Praten over misbruik is volgens Karin belangrijk om de schaamte op de juiste plek te leggen. "De schaamte hoort niet bij het slachtoffer. De schaamte hoort bij de dader." Haar boodschap aan slachtoffers is dan ook duidelijk: "Als je niet praat, bescherm je de dader. Als je wel praat, bescherm je eindelijk jezelf."
Karin benadrukt dat ze zelf geen therapeut of behandelaar is. "Ik kan wel naast iemand staan en zeggen: ik zie je, ik hoor je, ik ken dit gevoel. En soms is dat het begin van de weg terug."
