Jaren van verlies tekenden Tina Nijkamp: na 10 jaar kon ze weer 'echt leven'

"De dood is wel dicht bij mij geweest altijd", vertelt Tina. Haar zus overleed in 2010. Daarvoor was haar moeder al overleden en niet veel later stierf ook haar vader. Die jaren verdeelden haar leven voorgoed in tweeën. "Er is wel een leven voor en een leven na die tijd."

Vooral met haar zus had Tina een bijzondere band. Als jongste van drie zag ze zichzelf als de brutale van het stel, terwijl haar zus juist 'de lieve' was. Naarmate ze ouder werden, groeiden ze steeds dichter naar elkaar toe. "Ze was eigenlijk mijn soulmate."

Toen haar zus in 2006 ziek werd, kwam dat nieuws hard aan. "Toen dacht ik: shit, dit is wel heel slecht nieuws." Tina schoot naar eigen zeggen 'volledig op de overlevingsstand'. Ze ging mee naar ziekenhuisbezoeken en probeerde er zoveel mogelijk voor haar zus te zijn.

Na haar overlijden kwam het verdriet in volle hevigheid binnen. "Vreselijk, het was voor mij alsof ik in een ravijn lag. Dat je weet: dieper dan dit kom ik niet." Tijdens de begrafenis werd het haar fysiek te veel. "Toen heb ik ook gehyperventileerd op de begrafenis en voor het eerst in mijn leven. Ik had nog nooit zo'n verdriet gevoeld als toen."

Niet alleen haar eigen gemis hield Tina bezig. Ze vond het vooral moeilijk dat haar zus haar leven niet verder kon leiden. "Ik vond het zo erg voor haar. Dat haar dat af werd genomen, het leven, omdat ze zo'n goed mens was." Ook maakte ze zich veel zorgen om haar vader, die zijn dochter moest verliezen. "Daar dacht ik meer aan dan aan mezelf."

Kort daarna moest Tina opnieuw afscheid nemen: haar vader overleed aan uitgezaaide kanker. "Ik ben ervan overtuigd dat hij dood is gegaan van verdriet over mijn zus. Dus ik gunde hem ook wel die rust." Over haar eerder overleden moeder voelt ze achteraf een zekere dankbaarheid. "Ik was achteraf best dankbaar dat ze niet mee heeft hoeven maken dat mijn zus doodging."