Lucille Werner vond manier om overlijden vader een plek te geven: 'Zonder boosheid en verwijten'

Lucille was naar eigen zeggen een echt vaderskindje. Omdat ze als kind moeite had met lopen, droeg haar vader haar regelmatig op zijn brede schouders. Letterlijk een vader om op te leunen. Juist die warme herinneringen helpen haar om het verlies niet alleen vanuit verdriet te bekijken.

"Als je lichaam op is, sterf je. Als je brein niet verder kan, gebeurt dat ook. Hij overleed aan een psychische ziekte. Met die gedachte heb ik het een plekje kunnen geven", deelt ze nu in het blad. Hoewel Lucille en haar familie zijn dood niet zagen aankomen, probeert ze daar geen boosheid of verwijten aan over te houden. "Ik denk met liefde aan hem terug."

Het verlies veranderde haar voorgoed. Vanaf dat moment wist Lucille dat het leven van de ene op de andere dag compleet kan veranderen. Dat besef zorgt ervoor dat ze zoveel mogelijk uit het leven wil halen. "Ik ben geboren met een grote dosis optimisme en vrolijkheid."

Dat optimisme betekent niet dat ze het verdriet wegduwt. Ze mist haar vader nog altijd, maar kiest ervoor om vooral stil te staan bij wat hij haar heeft meegegeven. Zijn overlijden leerde haar bovendien om bewuster te leven en haar dierbaren dichtbij te houden.

Die openheid neemt Lucille ook mee in haar eigen gezin. Met haar geadopteerde zoon praat ze vrijuit over zijn Bulgaarse roots en na zijn eindexamen willen ze samen naar Bulgarije. "Ik heb bewondering voor hoe hij dat heeft gedaan en nog steeds doet", vertelt ze over zijn leven in Nederland. Volgens Lucille heeft dat hem veel kracht gegeven. "Mentale veerkracht is wat mij betreft het grootste goed."

Keert Lucille ooit nog terug met Lingo? Ze vertelt erover in onderstaande video.