Ouders Lucille Werner zagen andere toekomst voor haar: 'Word maar secretaresse'

Lucille werd geboren in Eindhoven, maar bracht een groot deel van haar jeugd door in Bogotá. Haar vader werkte voor Philips en vertrok met het gezin naar Colombia. Toen Lucille elf jaar was, verhuisden ze terug naar Nederland. Dat was even andere koek. Na jarenlang Engels en Spaans te hebben gesproken, moest ze wennen aan de Nederlandse taal en aan een behoorlijk aangeharkt land. Vooral de aparte stoplichten voor fietsers maakten indruk.

Naast die verhuizing heeft vooral haar handicap haar gevormd. Lucille werd in een stuitligging geboren en liep door zuurstofgebrek een hersenbeschadiging op, waardoor ze lastiger loopt. Dat betekende dat ze als kind niet altijd kon meekomen met leeftijdsgenoten. "Maar ik liet me nooit kennen en legde de lat voor mezelf heel hoog", vertelt ze in Libelle.

Lucille werd vanwege haar handicap vaak in bescherming genomen. Lief bedoeld, maar zelf wilde ze juist vooruit. "Ik wilde mezelf niet klein houden, wat mensen in mijn omgeving vaak wel deden." Ook op school werd de lat volgens haar niet al te hoog gelegd en thuis kreeg ze hetzelfde voorzichtige advies. "Zelfs mijn ouders zeiden: 'Word maar gewoon een goede secretaresse.'" Lucille begon vervolgens aan Schoevers, een opleiding die destijds vooral bekendstond om het opleiden van secretaresses, maar had ondertussen heel andere plannen.

Zonder haar familie daarover in te lichten, schreef ze sollicitatiebrieven om omroepster te worden. "Ik was bang dat mijn omgeving zou zeggen dat het nooit zou lukken." Gelukkig liet Lucille zich daar niet door uit het veld slaan en kreeg ze uiteindelijk een voet tussen de deur in Hilversum. Ze werkte als redacteur bij Joop van den Ende, die volgens haar potentie in haar zag en haar een kans gaf bij RTL 4. "Ik zal nooit vergeten wie me de mogelijkheid gaf."

Een van haar bekendste televisieklussen volgde later met Lingo, dat ze tien jaar presenteerde. Voor Lucille was het programma veel meer dan woorden raden en ballen uit een bak vissen. "Het fungeerde als de huiskamer van Nederland." Ze wijst daarbij onder meer op de samenwerking met Stichting Lezen en Schrijven en de aandacht voor laaggeletterdheid.

Nog altijd wordt ze aangesproken door mensen die dankzij het programma Nederlands hebben geleerd. Voor Lucille is dat precies waar het om draait: ervoor zorgen dat niemand buiten de boot valt. Na haar televisiecarrière en een periode in de Tweede Kamer werkt ze inmiddels weer bij de publieke omroep, waar ze zich inzet voor inclusiviteit.