Wens van pleegdochter Hanna raakt Joris Linssen nog altijd: 'Toen werd ze echt mijn dochter'

Nadat Joris en zijn vrouw twee dochters hadden gekregen, besloten ze hun gezin open te stellen voor pleegkinderen. Toen er een pleegzoon bij hen kwam wonen, voelde Joris meteen een sterke band. "Ik hou dan gelijk van zo'n jongen", vertelt hij. Dat gevoel vergelijkt hij met het moment waarop je voor het eerst je eigen kind ziet. "Ik hou van jou en ik bescherm jou."

De komst van zijn pleegzoon hield het gezin ook een spiegel voor. Joris ontdekte hoeveel gewoontes binnen hun eigen huis vanzelfsprekend waren geworden. Voor de jongen was de omschakeling volgens hem nog veel groter. Andersom leerde Joris zijn eigen gezin opnieuw kennen. "Ik kwam achter allemaal gebruiken en cultuurtjes in ons gezin door hem."

Later kwam Hanna bij het gezin wonen. Ze bleef vijf jaar, vertrok toen ze twintig was en keerde daarna nog een jaar terug. Eén moment raakt Joris nog altijd: Hanna wilde zijn achternaam dragen. "Dat wij samen op het stadskantoor zaten en dat een jonge vrouw Linssen wilde heten. Dat emotioneert me nog steeds heel erg." Voor hem voelde dat als een bijzonder moment. "Toen werd ze echt mijn dochter."

Ook nu heeft het gezin iemand in huis genomen die een thuis nodig heeft. Bij Joris en zijn vrouw woont momenteel een alleenstaande minderjarige asielzoeker. "Dat is ook echt zo leerzaam en geweldig", deelt hij. Joris bewondert vooral zijn veerkracht. "Hij heeft zo veel heftige dingen meegemaakt, maar hij is zo sterk."