Trouwplannen Anouk Hoogendijk liggen stil door tropenjaren: 'Laatst vroeg hij: wil je nog wel trouwen?'

1. Je begon met voetballen toen nog maar weinig meiden op het veld stonden. Hoe was dat voor jou?

"Toen ik ging voetballen, vonden mensen dat heel gek. Het was nog een jongens sport en blijkbaar vonden ze mij ook geen voetbaltype. Daar begreep ik weinig van. Wat is dan een voetbaltype en wat ben ik dan?

Vanaf mijn twaalfde ben ik tussen de jongens gaan voetballen. Dat heb ik tot mijn achttiende gedaan en in het begin was dat best spannend. Je moet in zo'n jongensteam echt je plek veroveren. Het is niet zo dat iedereen meteen denkt: o leuk, daar komt een meisje voetballen.

Je hebt toch het gevoel dat je jezelf dubbel moet bewijzen. Maar zodra je laat zien dat je mee kunt komen en iets toevoegt aan het team, verandert dat. Dan hoor je er echt bij, nemen ze het voor je op en ben je gewoon one of the guys."

2. Het vrouwenvoetbal heeft inmiddels flinke stappen gezet. Kijk je weleens met jaloezie naar de generatie van nu?

"Eigenlijk niet. Ik denk juist dat het me ook iets heeft gebracht dat wij er zo hard voor hebben moeten werken. Natuurlijk was het soms echt aanpoten. Naast het voetbal gingen we gewoon naar school of studeerden we.

We waren meer dan fulltime op de club, terwijl ik heel lang alleen een reiskostenvergoeding kreeg. De vergoeding was minimaal. Ik snap dat het niet gelijk was en is aan het mannenvoetbal, omdat daar meer geld wordt verdiend, maar het contrast was heel groot.

Daardoor kwamen we vaak al moe op de club aan. Je moest naar school, daarna trainen en ondertussen probeerde je op het hoogste niveau te presteren. Dan haal je er nooit helemaal het maximale uit en raak je ook sneller geblesseerd. Dat vond ik soms wel jammer, omdat ik het gevoel had dat er misschien nog meer in had gezeten."

3. Als je één hoogtepunt uit je carrière moet kiezen, welke springt er dan uit?

"Het ligt misschien voor de hand, maar dan kies ik toch voor mijn winnende penalty op ons eerste EK. Niet per se omdat ík degene was die hem nam, maar vooral om wat dat moment teweegbracht. We waren voor het eerst live op televisie en dankzij die penalty gingen we door naar de halve finale.

Daarna kwam er ineens erkenning. We kregen voor het eerst de A-status van NOC*NSF en daardoor kregen we ook iets betaald voor onze sport. Voor ons was dat een heel belangrijk moment om het vrouwenvoetbal op de kaart te zetten."

4. Merkte je na je voetbalcarrière dat je op sommige vlakken nog een inhaalslag moest maken?

"Ik heb natuurlijk jarenlang vooral gevoetbald. Daardoor heb ik veel landen gezien en ontzettend veel meegemaakt, maar maatschappelijk liep mijn leven anders dan dat van vriendinnen. Zij hadden bijvoorbeeld al ervaring met een eigen huis, sommigen waren getrouwd of hadden kinderen. Ook hadden zij al meer werkervaring opgebouwd. 

Ik verdiende met voetbal juist heel weinig en was al blij als ik net een huis kon huren. Ik heb daardoor ook lang thuis gewoond. Op dat soort vlakken voelde het alsof ik een beetje achterliep. Na mijn voetbalcarrière moest ik veel dingen die voor anderen al heel normaal waren nog ontdekken. Die eerste jaren heb ik daarom echt heel veel gedaan en ervaring opgedaan in het 'gewone' leven."

5. Vorig jaar ging jouw grote liefde Pieter voor je op één knie. Hoe staat het inmiddels met de trouwplannen?

"We zitten nog volop in de tropenjaren. We krijgen nog steeds weinig slaap en hebben weinig energie, dus met de voorbereidingen zijn we nog geen stap verder. Als Pieter erover begint, denk ik al snel: ik heb nog duizend-en-een andere dingen aan mijn hoofd. Laatst vroeg hij zelfs: 'Wil je eigenlijk nog wel trouwen?' Toen dacht ik wel: oei, dit is heftig. Inmiddels heb ik mezelf als doel gesteld om volgend jaar te trouwen.

Het heeft lang geduurd voordat Pieter mij ten huwelijk vroeg. Op een gegeven moment dacht ik dat het niet meer zou gebeuren. Het aanzoek was uiteindelijk supermooi. We waren met ons gezin in de natuur en er was niet eens iemand bij om een foto te maken. Ik dacht toen nog dat we dit jaar wel zouden trouwen. Alleen had ik er niet bij stilgestaan hoeveel je voor een bruiloft moet organiseren."

Tekst gaat verder onder het Instagram-bericht.

6. Hoe heeft het moederschap jouw leven veranderd?

"Mijn wereld is wel kleiner geworden. We slapen bijna nooit een hele nacht door en zijn altijd vroeg wakker. Daarom heb ik ervoor gekozen om 's avonds bijna niets meer te doen, tenzij het echt belangrijk is. Je sociale leven schiet er dan toch een beetje bij in. Thuis loopt het daardoor wel beter en ik ben minder vaak ziek, maar ik zie mensen dus ook veel minder.

Sommige van mijn beste vriendinnen zie ik maar een of twee keer per jaar. Dat mis ik. Je deelt daardoor ook minder met elkaar. Ik denk dat veel jonge ouders dat herkennen: je wordt helemaal opgeslokt door je gezin. Bij ons duurt die fase misschien wat langer, omdat de kinderen niet goed slapen. We zijn ook niet zo goed in hulp vragen. Daardoor kan het soms best eenzaam voelen, omdat je niet meer alles met anderen deelt."

De tekst gaat verder onder het Instagram-bericht.

7. Als je tien jaar vooruitkijkt, hoe hoop je dat je leven er dan uitziet?

"Dan zijn mijn zoons 15 en 13 en een stuk zelfstandiger. Ik leef echt van vakanties en reizen, dus ik hoop dat nog steeds veel te kunnen doen. Daarnaast zou ik heel graag een eigen programma willen hebben met mensen met een verstandelijke beperking. 

Ik denk sowieso dat ik in de sportieve en maatschappelijke hoek blijf. En als we het toch over ambities hebben: ik hoop ook dat ik tegen die tijd bij de top van het 40+-padel hoor. Maar het belangrijkste blijft natuurlijk dat ik lekker veel tijd met mijn familie kan doorbrengen."