Spaanse droom van Paul en Hilda piept en kraakt in Het Roer Om: 'Het leven is niet zaligmakend'

Na een vakantie in Spanje besluit Paul dat hij het roer definitief wil omgooien. "Als we het nu niet doen, blijf ik tot mijn pensioen schilder", zegt hij. Samen met zijn vrouw Hilda verkoopt hij hun huis in Biddinghuizen en ziet hij een gouden toekomst voor zich in de buurt van Alicante. Hilda's dochter Lisa blijkt haar studie opgezegd te hebben en ziet een bestaan buiten de Nederlandse grenzen ook wel zitten. "Ik zie niet echt een toekomst voor me in Nederland. Hier zit ik opgesloten in je kleine studio zonder tuin", legt ze uit.

Voor iets meer dan 150.000 euro kopen ze een finca in het dorpje Hondón de los Frailes. Het plan is grootser dan groots: het huis verbouwen, camperplaatsen aanleggen, de garage omtoveren tot vakantieverblijf en een carport veranderen in een hobbyplek voor workshops. Het bouwbudget? 40.000 euro.

Op de finca wacht hen vooral veel werk. "Wat gaan we doen? Wat kunnen we doen? Ik wil nu beginnen. Ik weet alleen niet waar", verzucht Hilda bij aankomst.

Zelf klussen lukt niet: Paul en Hilda hebben beiden twee linkerhanden. Gelukkig helpt Ricardo, Hilda's zoon, maandenlang mee. Hij werkt dag en nacht. "Het is voor mij een mooie leerschool", zegt hij met de droom ooit een eigen klusbedrijf te beginnen.

Maar terwijl hij sloopt en bouwt, stapelen de problemen zich op: lekkages, schimmel en gevaarlijk aangelegde elektra. "Ben je nog blij of valt het tegen?" vraagt Hilda. Paul antwoordt glimlachend als een boer met kiespijn: "Het valt me wel een beetje tegen, ja."

En dan zijn er nog de financiën. "De kosten voor het grind in de tuin leken laag, maar zijn ondertussen verdriedubbeld door een berekeningsfout", zucht Hilda. Het blijkt allemaal wat duurder dan verwacht.

Al snel is het bouwbudget op. De camperplaatsen blijven dicht door ontbrekende vergunningen, het vakantieverblijf is niet af en workshops brengen nauwelijks iets in het laatje. De ambitieuze plannen stranden al voordat ze echt van de grond zijn komen.

"Ik ben maar weer schilderklussen gaan oppakken. Geld, geld, geld", zegt Paul nuchter. Ook Hilda heeft een baan gevonden in de horeca. "Je krijgt hier een Spaans salaris van zeven euro per uur. In Nederland kom je daar je bed niet voor uit."

Een jaar later blijkt dat er weinig is veranderd. Hilda serveert, Paul schildert en Lisa heeft een eigen zaakje met gegraveerde plankjes en stenen. Met de producten, die ze verkoopt voor tien tot vijftien euro per stuk, is het hard buffelen om iets over te houden.

De finca staat er, maar de grote Spaanse droom? Die blijft grotendeels onbetaald en onaf. Of zoals Paul het zelf samenvat: "Het ging allemaal heel snel. Nu gaat het wat rustiger. Het leven hier is niet zaligmakend, maar het maakt het leven wel zaliger."