'Wát ga je doen?': deze vrouwen zegden in 2025 hun vaste baan op en gooiden het roer om

"Ik geniet nu echt elke dag van mijn werk"

Nina van den Bosch (29) gaf haar baan als universitair docent op om stellen te helpen als relatietherapeut.

"Ik werkte als docent in de bachelor psychologie. Daar gaf ik onder meer het vak academische vaardigheden, waar studenten leren hoe ze een thesis moeten schrijven. Daarnaast was ik mentor van zes klassen. Ik merkte in mentorgesprekken dat ik vooral veel plezier haalde uit het verder helpen van studenten. 

Zelf ben ik ook opgeleid als psycholoog, en de psychologie begon me toch steeds meer te trekken. Toen ik vanuit de universiteit de opleiding Acceptance en Commitment Therapie mocht doen, werd ik nog enthousiaster. Ik besefte: dit is wat ik wil doen, mensen helpen om te groeien in hun relatie."

"Vorig jaar januari ben ik begonnen met het opzetten van mijn eigen bedrijf. In het begin deed ik dat naast mijn baan. Op de momenten dat ik geen les gaf op locatie, kon ik best flexibel mijn eigen tijd indelen. Ik ben me in eerste instantie gaan verdiepen in wat er allemaal komt kijken bij het hebben van een eigen onderneming. Dat was meer dan ik dacht. 

Mijn zus, die salescoach is, heeft me veel nuttige tips gegeven en ik heb ook een businesscoach in de arm genomen. Je weet namelijk niet wat je niet weet. Mijn achtergrond in de psychologie alleen was niet genoeg; om een klantenkring op te bouwen moet je ook enige kennis hebben van marketing en sales. Hoe verkoop ik mezelf, hoe kom ik aan klanten? Die coaching heeft mijn bedrijf echt een zetje gegeven."

Focus op vrouwen

"Toen ik in april mijn eerste klanten kreeg, heb ik me ingeschreven bij de Kamer van Koophandel. En inmiddels heb ik mijn baan op de universiteit ook helemaal opgezegd. Ik ben nu relatietherapeut met een focus op vrouwen die in relatietherapie willen, maar van wie hun partner niet mee wil. Ik geloof dat verandering in je relatie kan beginnen bij jezelf, zeker als je die partner dus niet mee krijgt. 

Samen met mijn klanten kijk ik wat zij nodig hebben, waar hun behoeftes liggen binnen de relatie en hoe ze zelf kunnen zorgen voor verbetering. Goede communicatie is daarbij belangrijk. Het vak gesprekstechnieken, dat ik ook gaf op de universiteit, komt hier mooi bij van pas."

"Ik vreesde dat ik het contact met collega’s zou missen, daarom heb ik me aangesloten bij een community van ondernemers. Dat vind ik heel fijn, zo kun je toch af en toe sparren als je daar behoefte aan hebt. Het is spannend om helemaal voor jezelf te gaan staan, maar ik merk ook wel dat ik er heel veel vertrouwen in heb dat het goedkomt. 

Met deze stap ga ik echt mijn passie achterna, dit is wat ik wil en waar ik gelukkig van word. Ik geniet nu echt elke dag van mijn werk. Dat gun ik iedereen, of dat nu in loondienst is of met een eigen bedrijf."

"Ik neem nabestaanden de zorg uit handen, zodat zij de ruimte hebben om te rouwen"

Angès van der Meer (50) had een eigen makelaardij en werkt nu als nalatenschapsspecialist. 

"Ik heb in totaal 25 jaar in de makelaardij gewerkt, waarvan 22 jaar voor mezelf. Ik ben altijd een heel persoonlijke makelaar geweest, maar de markt is de afgelopen jaren enorm veranderd. Het moet allemaal gehaast. Op een gegeven moment paste dat niet meer bij mij. Die haast, dat snelle, het onderste uit de kan halen – het werd steeds zakelijker, harder.

Ik vond het vak nog steeds erg mooi, maar op het moment dat ik de huurovereenkomst voor mijn pand weer met zes jaar moest verlengen, dacht ik: vind ik dit over zes jaar nog steeds zo leuk? Ik pas ervoor om een beetje zuur te gaan zitten wezen en mijn tijd uit te gaan zitten tot mijn pensioen, zoals ik in mijn omgeving weleens hoor. Daar vind ik het leven te kort voor."

Verkoop uit nalatenschap

"Daarom besloot ik het roer om te gooien. Ik heb de huur opgezegd, mijn personeel de tijd en ruimte gegeven een andere baan te vinden en mijn lopende opdrachten langzaam afgebouwd. Eerst heb ik geen nieuwe verkoopopdrachten meer aangenomen maar deed ik nog wel aankoop en taxaties, later alleen nog maar taxaties. Zo had ik weliswaar minder inkomsten, maar zat ik niet helemaal zonder.

Pas nadat ik de beslissing had genomen, ben ik gaan nadenken over wat ik dan wilde doen. In de makelaardij heb ik vaak te maken gehad met verkoop uit nalatenschap. Dan vond ik het altijd jammer dat ik maar zo weinig mocht doen voor nabestaanden. Ik zag ze half verzuipen in alles wat geregeld moest worden, en ik kon alleen maar het huis verkopen. Ik had graag meer voor ze betekend. Kon ik daar niet iets mee? Al googelend kwam ik zo uit op het vak nalatenschapsspecialist."

"Bij de Stichting RegisterExecuteur heb ik een opleiding gevolgd en me aangesloten als zzp’er. Dan doe je het wel alleen, maar niet in je eentje. Je hebt er een netwerk aan nalatenschapsspecialisten bij om mee te sparren. Er gaat een hele leuke nieuwe wereld voor me open. Spannend is het ook wel, zo’n nieuwe stap, maar het is mijn luxe geweest dat ik een mooie reserve had opgebouwd na 22 jaar hard werken. Dan is het toch wat makkelijker om in het diepe te springen."

Wát ga je doen?

"Veel mensen die ik het vertelde, zeiden 'wát ga je doen?' Ik wist zelf eerder ook niet dat nalatenschapsspecialist een beroep is. Wat ik doe, is mensen ontzorgen vóór het overlijden en erna. Stel je moeder is overleden en je hebt geen idee wat er allemaal geregeld moet worden, dan ga ik uitzoeken wat er allemaal is vastgelegd. Is moeder de eerst overleden ouder of juist de langstlevende, en is er een testament ja of nee. Vervolgens bekijk ik wat de boedel inhoudt, of er schulden zijn, welke bezittingen, en wat er moet worden opgezegd aan bijvoorbeeld huur of abonnementen.

In de ideale wereld is alles van tevoren uitgedacht en voorbereid, maar niemand wil nadenken over zijn eigen dood, dus dat gebeurt lang niet altijd. Maar ook bij die voorbereiding help ik mensen met mijn bedrijf Erfzaken&Meer."

"Van alles wat ik leer en tegenkom, ga ik aan. In essentie verschilt het niet zo heel veel van mijn werk als makelaar. Ik ben nog steeds bezig met dienstverlening op heel persoonlijk vlak. 

Het mooie aan dit werk vind ik dat ik echt iets voor mensen kan betekenen. Ik neem ze de zorg uit handen, zodat zij de ruimte hebben om te rouwen. Het is mooi en dankbaar werk. Ik heb nog geen moment spijt gehad van mijn beslissing."

"Nu realiseer ik me pas hoe eenzaam mijn werk op de vrachtwagen was"

Rianne Bobeldijk (53) werkte jarenlang als vrachtwagenchauffeur, maar ontwikkelde angsten die haar werk zo goed als onmogelijk maakten. Daarom besloot ze een opleiding te doen om te kunnen werken als ervaringsdeskundige in de maatschappelijke zorg.

"Toen ik jong was wilde ik al in de zorg gaan werken en ik deed ook een opleiding in die richting, maar een baan als vrachtwagenchauffeur leek me toch ook wel leuk. De vader van een schoolvriendin was chauffeur en ik mocht af en toe met hem meerijden. Dat vond ik wel wat. Toen ben ik de weg op gegaan. Zeventien jaar lang heb ik gereden met een trekker-oplegger. Dat is best een leuke tijd geweest; ik voelde me een betaalde toerist, ging lekker overal heen, zag van alles. Tot ik rijangst kreeg."

Zwart voor de ogen 

"Het begon toen het ter hoogte van een tankstation plotseling een beetje zwart werd voor mijn ogen. Daar schrok ik van. Ik reed gevaarlijke stoffen en sowieso moet je er niet aan denken wat er kan gebeuren wanneer je met een vrachtwagen flauwvalt achter het stuur. 

Ik heb mijn vrachtwagen op de vluchtstrook gezet tot het weer wat beter ging. Maar een paar kilometer verderop gebeurde het weer. En vervolgens een derde keer. Een collega heeft me die dag uiteindelijk opgehaald en de vrachtwagen teruggereden."

"De volgende keer dat ik langs dat bewuste tankstation reed, begon ik weer te trillen. Het was een soort angst voor de angst. En al snel gebeurde het ook op andere plekken. Ik heb er EMDR-therapie voor gehad, heb luisterboeken geluisterd om mezelf gerust te stellen, witte auto’s geteld als afleiding, maar het hielp allemaal weinig. Er waren dagen dat ik aan het eind van de dag met kaakpijn thuiskwam, omdat ik zo gespannen in de cabine had gezeten."

Trillend achter het stuur

"Ik reed vaak naar Parijs en op een gegeven moment heb ik een uur lang trillend achter het stuur gezeten voordat ik de snelweg op zou gaan. Vanaf dat moment wilde ik niet meer naar Parijs. Mijn baas heeft veel rekening met me gehouden, maar het was na verloop van tijd geen doen meer. 

Ik durfde niet meer op de ring van Antwerpen te rijden, werd angstig voor de Westerscheldetunnel hier in Zeeland, vond de Zeelandbrug ineens spannend. Mijn hart ging tekeer, ik begon te zweten, werd erg onrustig. Die paniekaanvallen duurden maar een minuut of drie, maar die minuten lijken een eeuwigheid te duren. Ook in de auto had ik het af en toe, maar niet zoveel als in de vrachtauto."

"Het vrat me op. Vorig jaar besloot ik dat het afgelopen moest zijn. En het gekke was: nadat ik die beslissing had genomen, heb ik nog een maand lang zonder paniek in de vrachtwagen gereden. Misschien was het de rust dat het zou eindigen."

Ervaringen delen

"Ik heb in het verleden ook een depressie gehad en toen ik daarmee thuis kwam te zitten, ging ik regelmatig naar een zelfregiecentrum. Daar kun je meedoen aan activiteiten of gewoon even lekker kletsen met anderen. Ik voelde me daar thuis. Toen er bij mij in de buurt een nieuw centrum werd geopend, heb ik daar mijn ervaring gedeeld over wat zo’n centrum voor mij betekende toen ik die depressie had. De directeur zei toen: misschien kunnen we nog weleens iets voor elkaar betekenen. Zo begon het balletje te rollen. 

Nadat ik had besloten om te gaan stoppen als chauffeur, heb ik contact opgenomen met die directeur. Ik mocht een opleiding ervaringsdeskundigheid en maatschappelijke zorg bij ze gaan volgen. In september ben ik daarmee begonnen. Na 32 jaar zit ik weer in de schoolbanken en maak ik weer huiswerk. Ik loop nu stage in twee zelfregiecentra."

"Ik heb in mijn leven veel meegemaakt – angsten, die depressie, maar ook pestgedrag en een alcoholverslaving in mijn directe omgeving – en met mijn ervaringen kan ik nu anderen helpen. Ik merk dat ik er veel voldoening uit haal. Ik vind het heel fijn om iets voor andere mensen te kunnen betekenen. 

Nu realiseer ik me ook pas goed hoe eenzaam mijn werk op de vrachtwagen eigenlijk was: uren achter elkaar zat ik in mijn eentje in die cabine en sprak ik niemand. Nu werk ik echt met mensen. 

Op de jaren dat ik geen last had van angsten kijk met een positief gevoel terug hoor, maar ik ben hartstikke blij dat ik deze stap heb gezet."