Ton (72) voelt levenshaast, terwijl zijn jongere vrouw carrière maakt: 'Wat als ik straks aftakel?'

"Verjaardagen hebben me nooit geboeid, dus als het even kan sla ik ze over. Maar toen mijn compagnon vijftig werd, moest ik wel. Hij stond dicht bij me, nog steeds trouwens, en Abraham zien doet toch iets met een mens. Ik was er, en ik ben blij toe, want op zijn feest ontmoette ik Elleke. 

Mijn huwelijk was aan het afbrokkelen - mijn vrouw ging die avond niet eens meer mee - en wat Ellekes status was wist ik op dat moment niet. Het gesprek dat we hadden was zo animerend, dat ik later navraag over haar deed bij mijn compagnon. 'Focus jij je nu maar op thuis', vond hij, en daarmee was de kous af."

"Toen ik een half jaar later daadwerkelijk was gescheiden, nodigde hij me uit voor een barbecue in de tuin. 'Elleke komt ook', voegde hij eraan toe en toen wilde ik wel. Weer spraken we uren, over kunstgeschiedenis, muziek en de actualiteit en tegen het einde van de avond bood ik aan om een keer voor haar te koken. 

Niet dat ik zo’n sterrenchef ben, maar ik moest toch wat doen om wat tijd met haar alleen te bemachtigen. Ze stemde in en een week later stond ik in haar keuken boeuf bourguignon te bereiden."

Tweede liefde

"Deze tweede liefde gaf een zalige zucht frisheid aan mijn tot dan toe vastgeroeste leven. Elleke was energiek en nieuwsgierig, en omdat de kinderen alleen om het weekend bij ons waren, hadden we vaak de tijd voor onszelf. 

We reisden overal naartoe, bezochten musea en concerten en raakten niet met elkaar uitgepraat. Nog steeds niet trouwens, al lijkt het alsof onze tijd samen schaarser wordt."

"Ik ben nu vier jaar met pensioen en heb zin om grote reizen met haar te maken. Ik voel me nog goed, financieel heb ik het prima geregeld en de kinderen hebben inmiddels hun eigen gezinnen. Elleke daarentegen is de laatste twee jaar juist meer gaan werken.

Ze kreeg een promotie, die ik haar van harte gun, en die nieuwe functie behelst beduidend meer dan haar contracturen. Bijna iedere avond zit Elleke nog wel even met haar laptop op schoot, moeten er mails beantwoord worden. En als ik op vrijdag met haar naar een tentoonstelling wil, moet ik dat een week van tevoren aanvragen. 'Moet ik het mailen?', vroeg ik laatst gekscherend, maar ze miste de ironie en vond het vooral overzichtelijk. Ik ben toch geen taak op de to-dolijst van mijn eigen vrouw?"

'Jij hebt jouw moment al gehad'

"We spreken er geregeld over, maar meestal eindigen we met woorden. Ik ben trots op Elleke, echt. En ik ben blij dat ze zo geniet van haar nieuwe rol en haar verantwoordelijkheden. 'Jij hebt jouw moment al gehad', zegt ze dan, 'nu is het mijn beurt.' Dat klopt, en dat begrijp ik ook. 

Maar ik mis haar. Zo leeg had ik me de herfst van mijn leven niet voorgesteld, en al helemaal niet met een jongere vrouw."

"Het was mijn compagnon die het laatst sterk verwoordde. 'Waarom die haast?', roeg hij. "Ben je niet gewoon bang?' Daar heeft hij een punt. Ik voel nu een soort levenshaast, met mijn reislust en beleefzin, want nu kan het nog. Wat als ik straks aftakel? Als het fysiek, of erger nog, mentaal, niet meer gaat?"

Een dag minder werken

"Ik vrees dat ik de tijd niet meer heb, die Elleke nog wel voelt. Daarmee ontstaat er na twintig jaar samen zijn voor het eerst schuring tussen onze verschillende levensfases. Het is logisch dat Elleke voelt dat ze op de piek van haar leven is en alle tijd nog heeft. 

Ik weet dat ze zich bewust is van mijn zorgen, maar ik weet ook dat zij niet kan voelen wat ik voel, simpelweg omdat ze daar nog niet is. Laatst heb ik haar gevraagd om vanaf volgend jaar een dag minder te gaan werken, zodat we nog genoeg tijd samen hebben. Ze was geraakt door mijn vraag en neemt het in overweging. Dat is voor mij op dit moment genoeg, al hoop ik van harte dat het ook genoeg blijkt."

Klik hier voor meer Lifestyle