Hartstichting: angst onder Nederlanders om reanimatie fout te doen is onterecht
In totaal heeft één op de vier Nederlanders een reanimatiecertificaat, aldus de Hartstichting. Toch bestaat er voor veel van hen een te grote drempel om zich aan te melden als burgerhulpverlener. Als burgerhulpverlener ben je onderdeel van een landelijk netwerk en kan je direct naar een slachtoffer gaan voor eerste hulp, nog voordat de officiële hulpdiensten ter plaatse zijn.
Veel Nederlanders zouden een verkeerd beeld hebben van burgerhulpverlening. 62 procent denkt dat een slachtoffer kan overlijden door een fout van een burgerhulpverlener. "Die angst is heel begrijpelijk, maar onterecht", aldus programmamanager Leonie van der Leest van de Hartstichting. "Bij een hartstilstand is snelle actie cruciaal. Door wél te starten met reanimatie geef je iemand een kans om te overleven. Als je niets doet, is de overlevingskans zo goed als nul."
Ook leeft het idee dat burgerhulpverleners 24 uur per dag beschikbaar moeten zijn. "Dat is absoluut niet zo", zegt Van der Leest. "Je bepaalt zelf of je een oproep accepteert. Er worden altijd meerdere burgerhulpverleners opgeroepen, dus niemand hoeft zich schuldig te voelen als het op dat moment niet lukt om naar een reanimatieoproep te gaan." Het onderzoek werd gedaan onder 4100 Nederlanders van 18 jaar en ouder.
Vaker nodig dan gedacht
Het netwerk van burgerhulpverleners werkt als volgt: 112 stuurt een melding van een hartstilstand, waardoor het alarmoproepsysteem automatisch hulpverleners in de buurt oproept via de organisatie HartslagNu.
In Nederland krijgen elke dag zo'n 45 mensen buiten het ziekenhuis een hartstilstand. Burgerhulpverleners zijn gemiddeld 2,5 minuut sneller ter plaatse dan een ambulance. En in die eerste minuten telt elke seconde: hoe sneller iemand begint met reanimeren, hoe groter de overlevingskans. Maar nog niet overal in Nederland zijn er voldoende burgerhulpverleners beschikbaar, zo blijkt uit recente cijfers van HartslagNu.
Bij de ruim 12.000 reanimatiemeldingen per jaar worden acht van de tien reanimaties gestart door burgerhulpverleners. Zo ook door Pim, die werd opgeroepen voor een reanimatie, waarbij het om zijn vader bleek te gaan:
