Lang was het de vraag of Benthe (25) ooit nog kon lopen, nu doet ze de Vierdaagse

Op een bewolkte donderdagochtend opent de goedlachse Benthe de deur van het rijtjeshuis in Doetinchem waar zij en haar moeder Daniëlle wonen. In de gang staan haar sportschoenen, want Benthe traint voor de Nijmeegse Vierdaagse die dinsdag begint. 

Praten, lopen, doelgericht een hand geven. Het zijn ogenschijnlijk simpele dingen. Maar voor haar familie en vrienden was het lang de vraag of Benthe dit ooit nog zou kunnen. Alles veranderde op die donkere maandag 17 mei 2021.

Onbeschrijfelijke pijn

Benthe was toen 20 jaar oud en volgde een sportopleiding. Ze zat midden in haar examenjaar en hoopte daarna naar de Academie voor Lichamelijke Opvoeding (ALO) te kunnen. Ze stond volop in het leven en genoot, net als veel van haar leeftijdsgenoten, van alles wat daarbij hoorde. 

Die maandag was ze nog naar school geweest, met haar moeder Arnhem ingegaan en had ze thuis nog een hapje gegeten. Daarna ging ze naar de sportschool om te trainen in de buitenlucht. Ze was nog maar twee minuten bezig met de warming-up toen een onbeschrijfelijke pijn in haar hoofd haar deed uitschreeuwen.

"Ik kon alleen maar huilen en schreeuwen, zo pijnlijk was het. Ik ben echt niet kleinzerig en daardoor wist mijn trainer dat er iets goed mis was", vertelt Benthe.

Er werd eerst gedacht aan migraine of laag bloedsuiker. Maar toen de trainer zag dat Benthe haar ogen wegdraaide, werden direct 112 en haar moeder gebeld.

Heb je drugs gebruikt?

De ambulance kwam ter plaatse en er werden onderzoeken gedaan. De hulpverleners vroegen of ze drugs had gebruikt. "Maar dat had ik niet. Ze zagen geen gekke dingen die ernstig konden zijn, want ik reageerde nog overal goed op", zegt Benthe.

"Ze zeiden dat ik haar mee naar huis moest nemen om haar roes uit te slapen", vertelt haar moeder Daniëlle. Het maakt haar nog steeds boos. "Benthe vraagt nooit om pijnstilling, maar nu smeekte ze erom. Ik wíst dat het mis was."

De ambulance reed weg, met het advies om eventueel naar de huisartsenpost te gaan. Dat advies volgde haar moeder op. "Ik wist dat er iets niet klopte. Benthe kon niet lopen, bleef huilen en schreeuwen van de pijn. Het voelde niet goed om met haar terug naar huis te gaan."

'Heeft mijn leven gered'

Ook bij de huisartsenpost werd niet direct aan iets alarmerends gedacht. "Laten we toch even een neuroloog om advies vragen", besloot de huisarts. "Dat heeft waarschijnlijk mijn leven gered", vertelt Benthe.

Er werd een CT-scan gemaakt waarop de neuroloog zag dat Benthe een hersenbloeding had. Met gillende sirenes werd ze met dezelfde ambulance die haar eerder nog naar huis wilde sturen, naar het Radboudumc in Nijmegen gebracht.

Met een kop koffie in haar hand vertelt Benthe nu jaren later alles rustig en duidelijk, alsof ze zich het nog helder kan herinneren. "Maar dat is helemaal niet zo. Ik weet niet eens meer dat ik die dag met mijn moeder ben gaan shoppen. Alles wat ik weet, weet ik van wat me later is verteld of van wat mijn moeder voor mij heeft opgeschreven in een dagboek dat ze de naam Blue Monday gaf."

Een blauwe maandag waarop ze plotseling van gezond en vrolijk veranderde in een jonge vrouw die moest vechten voor haar leven.

"Het was puzzelen waar er plek voor mij was vanwege de vele coronapatiënten: de medium care of meteen op de intensive care." Het werd de intensive care, waar Benthe aan allerlei slangen lag en continu in de gaten gehouden werd.

Stopte met ademhalen

Moeder Daniëlle was de hele dag in het ziekenhuis bij Benthe. Ze werd op een gegeven moment afgelost door Benthes vader. Toen ze net thuis was, gebeurde waar ze zo voor vreesden: Benthe stopte met ademhalen.

Met gierende banden reed Daniëlle met haar dochter terug naar het ziekenhuis. Een operatie van vijf uur volgde. Een botlap (deel van de schedel) werd verwijderd. Haar hoofdhuid werd daarna met nietjes gesloten. "Mijn haar hebben ze niet weggeschoren. Maar die botlap moest eruit om de druk op mijn hersenen te verlagen", zegt Benthe.

Na de operatie werd ze in een kunstmatige coma gehouden. Dat waren spannende momenten voor haar ouders. "We hadden geen idee hoe ze eruit zou komen, wat de schade zou zijn, of ze ooit nog zou kunnen lopen, praten of eten. Het enige wat we konden doen was afwachten. Ik had in mijn leven nog nooit zoiets heftigs meegemaakt. Ronduit afschuwelijk", zegt Daniëlle.

Anderhalve dag na de operatie werd de sedatie – de zware medicatie die haar in coma hield – afgebouwd. Benthe reageerde er heftig op. "Ik was heel onrustig en totaal niet mezelf. Ik schreeuwde, sloeg om me heen en trok alle slangen los, ook de slangen die medisch essentieel waren voor mijn herstel. Daardoor hebben ze me op een gegeven moment vastgebonden. Er werd zelfs een bed van de kinderafdeling gehaald, met spijlen waar je niet uit kon. Want ook mijn hoofd moest beschermd worden tegen mezelf. Een klap tegen mijn hoofd zou te gevaarlijk zijn. Daarom kreeg ik ook bokshandschoenen om. Soms moesten ze de sedatie weer even opvoeren om me rustig te krijgen."

Ondanks de moeilijke start ging het herstel daarna wat beter. Benthe werd na twee weken overgeplaatst naar een revalidatiecentrum. Verschillende soorten therapieën moesten ervoor zorgen dat ze weer kon lopen in plaats van 'waggelen', zoals ze het zelf noemde. Dat ze haar linkerhand weer kon gebruiken, haar zicht herstelde en ze weer normaal kon zitten en staan. "Ik wilde alleen maar liggen, omdat zitten of staan zo'n pijn deed."

Oma overleed

Exact twee weken na de hersenbloeding kreeg het gezin een nieuwe klap te verduren. Toen Benthe op ongeveer 60 procent van haar herstel zat, overleed haar oma. De familie van Benthe nam samen met de revalidatiearts de beslissing dat de begrafenis te zwaar voor haar was en haar herstel mogelijk kon beïnvloeden.

Als Benthe aan dat moment terugdenkt, valt ze even stil en moet ze haar tranen wegslikken. "Iedereen heeft afscheid kunnen nemen van oma, behalve ik. Het voelt voor mij daarom alsof oma op een lange vakantie is en elk moment terug kan komen. Niet bij dat afscheid zijn en dat mijn familie iets heeft meegemaakt waar ik niet aan heb kunnen deelnemen, dat vind ik nog steeds heel moeilijk."

Terwijl de condoleance van Benthes oma bezig was, ging het opnieuw mis met Benthe. Ze valt als ze uit bed wil stappen.

Weer naar het ziekenhuis

"Ik mocht niet uit bed zonder mijn helm op, omdat die mijn fragiele hoofd moest beschermen tegen een stoot of een val", zegt ze. "Maar ik vergat het even." Ze gleed uit en viel op haar hoofd. Opnieuw werd ze met spoed naar het ziekenhuis gebracht, waar een nieuwe CT-scan moest uitwijzen of er sprake was van nóg een hersenbloeding.

Daniëlle werd tijdens de condoleance gebeld met het nieuws dat haar dochter was gevallen. "Dit is zo'n zware periode geweest. Het verliezen van mijn moeder en dan ook nog de angst om mijn dochter te verliezen…"

Maar de schade bleef beperkt tot een hersenkneuzing en ook hiervan herstelde Benthe. Ze moest weliswaar vanaf nul beginnen met revalideren, maar ze deed het.

Allemaal een helm op

Op 6 august 2021 mocht ze naar huis, waar ze door vrienden werd opgewacht en een klein feestje werd gehouden. "Ze hadden allemaal een helm op voor mij", zegt Benthe. Thuis vervolgde ze haar revalidatie. 

Haar leven had bijna een jaar stilgestaan. Haar vrienden waren inmiddels afgestudeerd en begonnen aan een vervolgopleiding. Bij Benthe achtten artsen de kans klein dat ze ooit nog zou kunnen studeren. Toch deed ze opnieuw eindexamen. Daarna begon ze zelfs aan een hbo-opleiding. Niet de ALO waar ze van droomde, maar pedagogiek.

"Ik ben 25 procent van mijn zicht kwijt en heb een dode hoek waar ik niets in kan zien. Dus een carrière in de sport zit er niet meer in. Een bal vangen lukt niet, door mijn gezichtsverlies, maar ook omdat ik nog steeds krachtverlies heb in mijn linkerarm. Daardoor mis ik de bal en komt die op mijn hoofd terecht", lacht Benthe.

Toch is ze positief. "Vijf jaar na mijn hersenbloeding zijn mijn hersenen in mei helemaal hersteld verklaard. Ik heb vorige week te horen gekregen dat ik geslaagd ben", zegt Benthe.

Vier het leven

Het leven dat er bijna niet meer was, wordt elke 17 mei nu gevierd. Ze noemt dat de 'Vier het leven'-dag. Dat heeft ze ook op haar rug laten tatoeëren. Nu, vijf jaar later, loopt ze de Nijmeegse Vierdaagse. "Dit leek me een mooi moment: vijf jaar later, lopend langs het Radboudumc, waar mijn leven even leek op te houden."

De littekens op haar hoofd vervagen steeds meer, maar ze zullen nooit helemaal verdwijnen. "Als anderen naar mij kijken, zien ze iemand die voor 90 procent gezond is. Maar mijn lichaam heeft een klap gehad. Ik ben prikkelbaarder, sneller moe, en inspanning kost me veel energie. Ik denk eerder dat ik voor 75 procent hersteld ben."

Benthe zegt dat alles haar positiever heeft gemaakt. "Het heeft me doen beseffen hoe waardevol het leven is en hoe belangrijk het is om ervan te genieten. Als ik anderen iets mag meegeven, is het dit: geef niet op. Het leven is de moeite waard om voor te blijven vechten. Als je dat gevecht hebt gewonnen, is dat het mooiste gevoel dat er is."