Boris had veel tegenslag in zijn leven, maar als drag queen Envy Peru straalt hij

Een telefoontje, drie appjes en een Uber later komt Boris stralend het café van Eye Amsterdam binnen geflaneerd. Een half uur later dan afgesproken en vol excuses, want deze perfectionistische entertainer heeft een hekel aan te laat komen. Het misverstand over de interviewlocatie zit hem dwars, maar zal geen enkel effect hebben op het interview gesprek, want vanaf nu heeft hij alle tijd. Volledig aanwezig zijn op jouw plek in het moment, dat blijkt Boris' talent.

Geboren bij een alleenstaande moeder in een katholieke Peruaanse familie, heeft Boris zich toch zeer gewenst gevoeld. Zijn moeder was 20 jaar toen ze zwanger raakte van een getalenteerde tennisser, die op dat moment zijn carrière verkoos boven een kind. De warmte binnen de familie maakte het ontbreken van een vader goed.

Tegelijkertijd rees de vraag: wat voor toekomst biedt een arm land als Peru? Boris: "Mijn moeder was zo dapper om op haar 22ste het land te verlaten en in Italië te gaan werken. Ze ging nonnen verzorgen en kon daarmee mij en haar familie onderhouden. Ik bleef bij mijn oma en mijn tante en miste mijn moeder enorm. We zijn anderhalf jaar gescheiden geweest. Toen kwam ze terug omdat ze niet zonder mij kon."

Niet dezelfde kansen

Blij en extravert, zo omschrijft Boris zichzelf als kind. Altijd aan het dansen en meezingen met diva's zoals Shakira en Madonna. "Ik speelde met alles, My Little Pony en met Lego, en mijn moeder liet me gewoon. Een geboren performer, want ik deed altijd toneelstukjes. Als tiener was ik superfan van de Spicegirls. Met een rood t-shirt op mijn hoofd zong ik alles mee. Ik was altijd Geri."

Samen met zijn moeder en tante is Boris als 6-jarige in Nederland komen wonen. Als illegale immigranten zonder rechten. Zijn school wordt zwart betaald, zijn moeder pakt al het schoonmaakwerk aan dat ze kan vinden. "Ze had niet dezelfde kansen als ik, dat besef ik goed. Het leven komt je niet aanwaaien. Je moet hard werken en kansen met beide handen aanpakken, leerde ik. Daarin lijk ik absoluut op haar."

Rommelige jeugd

Ondanks de beste bedoelingen, had Boris een rommelige jeugd. Een nieuw land, een nieuwe taal, een nieuw sociaal netwerk opbouwen. "Op school stak ik mijn hand op en riep 'Señorita!' naar de juf, waarop de klas me uitlachte. Daarna wilde ik geen woord Spaans meer spreken, bang dat ik gepest zou worden." 

Thuis blijkt het ook onrustig. Bij aankomst in Nederland zag Boris' moeder dingen die er niet waren. "Ze werd soms heel anders, extreem vrolijk of juist somber. Dat maakte me ook wel een beetje bang." Ze blijkt bipolair en hulp vinden is lastig als je nog niet genaturaliseerd bent. Gelukkig stonden de vrienden van Boris' katholieke jongenskoor voor hen klaar.

Uiteindelijk werd zijn moeder verschillende keren opgenomen in een psychiatrische inrichting. "Ik had er altijd moeite mee om haar daar op te zoeken, want ze zat helemaal onder de medicijnen en daar werd ze heel anders van. De gevolgen van die onveilige basis merk ik nog steeds. Latino's zoals ik zie je niet zoveel in Nederland. Ik voel me heel erg Nederlands, maar ook Peruaans. Ik spreek Spaans zoals een Nederlander. Tegelijkertijd hoor ik nergens echt bij. Daarom wil ik altijd een thuis hebben, een plek waar ik kan landen."

'Ik wilde zelf geen homo zijn'

Die plek heeft Boris inmiddels gevonden, in een prachtig huis in Amsterdam met zijn - inmiddels - ex-vriend. Ze blijven er samen wonen, zolang het voor beiden goed voelt. "Bij de queercommunity ben ik helemaal thuis. Het is de club waarvan ik van tevoren niet wist dat ik 'm nodig had. Ik heb tot mijn 21ste in de kast gezeten, probeerde hetero te doen en heb zelfs een vriendinnentje gehad. Ook al was ik superflamboyant en vroegen schoolgenoten of ik nou een jongen of een meisje was. Ik ging alleen met meiden om op school, maar dan wel met de mooie meiden, waardoor ik ook goed lag bij de jongens. Het was verwarrend, want waarom lag mijn interesse bij mode en niet bij voetbal? Ik wilde zelf geen homo zijn."

Boris deed er alles aan om niet gay te zijn, totdat hij verliefd werd op een klasgenoot. "Toen kon ik er niet meer onderuit. Ik houd van alles van vrouwen, van hun kracht en hun schoonheid, maar seks met vrouwen voelt onnatuurlijk. Op mijn 21ste kwam ik uit de kast. Eerst als homo, daarna als drag queen. Mijn katholieke moeder had een toekomstbeeld in haar hoofd, ze wilde graag oma worden. Dat plaatje viel in duigen. Ik was bang om mijn familie te verliezen, maar dat bleek allesbehalve waar. Mijn moeder had de moed om mij te willen begrijpen. Ze wist niks van homoseksualiteit, of van drag, maar ze was wel nieuwsgierig. We hebben er uiteindelijk een veel rijker leven door gekregen."

Vrouwelijke energie omarmen

Dat ik drag doe, betekent niet dat ik een vrouw wil zijn, legt Boris uit. Het is een personage, een extravagante viering van vrouwelijkheid. "Mensen zijn er tegenwoordig bang voor, terwijl vrouwelijke energie juist een superkracht is. Empathisch en sterk. De wereld zou er behoorlijk van opknappen als we die vrouwelijke energie meer zouden omarmen." 

Boris' drag personage heet Miss Envy Peru en is een wereldwijde hit. Ze ontstond na het zien van het tv-programma RuPaul's Drag Race. Boris werkte op dat moment als make-upartiest en acteur. "Ik was meteen hooked. In drag komt alles samen. Ik begon thuis te experimenteren en ging voor het eerst opgemaakt uit naar een oud-en-nieuwfeestje. Vrienden herkenden me niet en dat voelde zo anoniem en vrij, als een out of body experience."

Hij  vond het fantastisch. "Daarna maakte ik voor elk Halloweenfeestje een draglook en postte die op Facebook. Destijds werkte ik bij M.A.C Cosmetics en daar is de community aan mij geïntroduceerd. Queen Tabitha heeft me eruit getrokken en een showtje geregeld. Dat ging als een lopend vuurtje. Al snel had ik elke week een show. Als je hier goed in wil zijn, moet je uitstekend lipsyncen en een personality zijn. Daarin komt mijn acteerervaring goed van pas. Envy Peru is Boris keer tien. Het voelt zo bevrijdend dat ik alles in haar kwijt kan."

Envy Peru won het eerste seizoen van Drag Race Holland en is hoofdjury in het programma Make-Up Your Mind. Inmiddels geeft Boris als Envy Peru shows over de hele wereld, vooral tijdens Pride. "Pride is mijn ADE, dan kan ik lekker verdienen. Naast artiest ben ik ook een zakenman. Tijdens World Pride ben ik twee weken Envy in vol ornaat. Thuis hangt een whiteboard met mijn hele planning van afspraken en kostuums. Dan moet ik continu aan staan, dus dat betekent goed slapen, gezond eten en niet drinken. Ik ben het feestje, dus ik moet scherp blijven. Als ik mezelf 'poes' voel, fierce, dan is een optreden voor mij geslaagd."

Niet zo verschillend

Tijdens Pride brengt Boris zijn eerste solosingle They Envy Peru uit, want zingen is een van zijn volgende ambities. Net als tv-werk, dat lonkt ook. Onlangs was hij te zien in het programma The Box. Vanaf 29 augustus is hij ook weer te zien in de jury van Make-up Your Mind. "Door de opofferingen van mijn moeder, wil ik laten zien dat de oversteek naar Nederland de moeite waard is geweest."

Toch is niet alles nu glitter en goud in zijn leven. Een paar jaar geleden werd Boris lastiggevallen in de tram, en uiteindelijk aangevallen op het station door een paar tieners. "De jongste was 14 jaar, dat vond ik heel heftig. Ik zat in de tram en voelde al dat ze naar me zaten te kijken. Ze begonnen elkaar op te jutten en mij te filmen en te slaan. Het was heel naar, maar zij realiseren zich de schade niet. Ik ben nooit meer de oude geworden. Ik kroop in mijn schulp, sprak niet meer met vrienden af en zegde veel werkafspraken af. Ik heb EMDR-therapie moeten doen om van mijn angsten af te komen." 

Soms durft hij nu de tram weer te pakken. "Ik voel totaal geen haat voor die jongen, nee. Tijdens de rechtszaak heb ik me in hem verdiept. Een schadevergoeding hoefde ik niet, ik wilde alleen een brief naar hem schrijven waarin ik zou vertellen wat het mij heeft gedaan. We blijken namelijk niet zo verschillend. Hij is ook opgevoed door een alleenstaande moeder die wil dat haar kind goed terechtkomt. Wees daar dankbaar voor, schreef ik. Dat ontroerde hem. Het schrijven van die brief gaf me afsluiting. Ik wilde iets meegeven vanuit liefde en empathie, want we komen nergens met haat. Er is al genoeg haat in de wereld waarin we nu leven."

Exact 25 jaar na de invoering van het homohuwelijk is het komende week World Pride in Nederland. Gewoon Pride, maar dan in een groter internationaal jasje. Het event wordt geopend door koningin Máxima. Tijdens het 5 mei-concert dit jaar mocht Boris haar, en koning Willem-Alexander, alvast ontmoeten. 

"Ik hoopte dat ze open zouden zijn, en dat bleek absoluut het geval. Ik hield een monoloog van vijf minuten en werd daarna met open armen door het koningspaar ontvangen. Ik voelde me, ook namens de community, echt gezien. Dat blijft belangrijk, kijk maar naar die jongens in de tram. Tieners van nu worden zo vaak blootgesteld aan masochisme, racisme en homofobie, dat leidt tot meer geweld. Terwijl wij niemand kwaad doen. We brengen alleen maar positiviteit. We hebben die extravagantie juist nodig om kleur en liefde de wereld in te sturen. Met een botenparade, met kostuums, met disco en glitters."

"Er zijn nog zoveel landen waar het verboden is om queer te zijn en er zijn nog veel mensen die niet uit de kast durven komen. Iedereen heeft het recht om zichzelf te zijn. Ook daar is pride voor, dat wij als community zeggen: we staan voor je klaar als je ons nodig hebt." 

Sommige mensen durven pas op hun 70ste aan zichzelf toe te geven wie ze werkelijk zijn, weet Boris. "Daar begint zelfliefde, als je het accepteert om anders te zijn. Je authentieke zelf zijn is het mooiste cadeau dat je jezelf kunt geven, want dan leef je vanuit liefde. Als je in de kast moet blijven voor je eigen veiligheid, doe dat. Daarom bestaan er ook gaybars, dat zijn de veilige plekken waar we elkaar ontmoeten. Zoek je mensen, want de queer community ontvangt je met open armen."