Nadine zat 100 dagen opgesloten voor de wetenschap: 'Besef van tijd volledig weg'

Zes deelnemers uit verschillende Europese landen leefden honderd dagen geïsoleerd in een onderzoekscentrum van het Duitse Lucht-en Ruimtevaartcentrum (DLR) in Keulen om omstandigheden tijdens een lange ruimtereis na te bootsen.

Het onderzoek moet het Europees Ruimteagentschap (ESA) meer leren over wat langdurige ruimtereizen met mensen doen, en dan vooral wat de gevolgen zijn van isolatie, bijvoorbeeld tijdens toekomstige missies naar de maan of Mars.

Meer dan 3000 aanmeldingen

Om mee te mogen doen, moest Duursma door een strenge selectie. "Het is bijna hetzelfde selectieproces als waar astronauten doorheen gaan," vertelt ze. De ESA had voor deelname aan het project een vergoeding van 23.000 euro in het vooruitzicht gesteld. Al was het haar daar niet om te doen: "Ik heb pure passie voor dit werk." 

Er waren meer dan 3000 aanmeldingen en zes selectierondes, met onder meer medische en psychologische tests. "Het was best wel pittig. Ik had niet verwacht dat ik erbij zou zitten."

Uiteindelijk werd ze niet alleen een van de zes deelnemers, maar ook commandant van de groep. Daarmee had ze de leiding en was ze verantwoordelijk voor het succes van de missie.

Duursma heeft een achtergrond in robotica en lucht- en ruimtevaart en deed eerder een afstudeerproject bij ESA. Toen de missie begon, was ze pas vijf dagen afgestudeerd.

Honderd dagen binnen

Na twee weken training begon het experiment in april. De zes deelnemers deelden een leefruimte met onder meer sportapparaten, een eettafel en een tv en sliepen ieder in een eigen slaapcapsule.

Veel tijd om zich te vervelen had Duursma niet. De dagen zaten vol met sport en experimenten. Zo deden de deelnemers cognitieve en medische tests en probeerden ze technologie uit die later in de ruimte gebruikt kan worden. "De dagen waren aardig volgepropt met wetenschap."

En hoe voelden die drie maanden? "De eerste drie dagen denk je: oei, het is best wel lang nog dat je moet. Maar drie maanden is ook niet oneindig lang." 

Na een tijdje raakte ze zelfs haar besef van tijd kwijt. "Achteraf kun je me vertellen dat het drie weken of drie jaar was. Je weet dat het is gebeurd, maar je besef van tijd is volledig weg."

Zonder telefoon

Ze kijkt vooral positief terug op haar ervaring. Ook hoe snel ze een hechte band kreeg met haar vijf medebewoners, verraste Duursma. Volgens haar hielp het daarbij dat ze het tijdens de missie zonder telefoon moesten doen. “Je hebt veel diepgaandere gesprekken en bouwt veel sneller een oprechte band op.”

Contact met thuis was wel mogelijk: om 8 uur 's ochtends en 8 uur 's avonds konden ze berichten versturen en ontvangen. In het weekend mochten ze twee uur videobellen.

Volgens Duursma is ook belangrijk wie je samen zo'n periode laat doorbrengen. "Ik denk dat de selectie uiteindelijk heel erg uitmaakt hoe een groep door zo'n isolement gaat."

Weer naar buiten

Op 1 augustus ging na honderd dagen de deur weer open. Dat was ook even wennen. "Überhaupt weer zonlicht zien, iedereen bellen en appen. Alles was weer zo nieuw."

Door het experiment is ze ook de 'kleine dingen' meer gaan waarderen. "Zoals je vrienden en familie zien, zonlicht, buiten kunnen rennen of een vers stukje fruit."

Duursma hoopt dat dit soort onderzoeken uiteindelijk niet alleen iets leren over lange ruimtereizen, maar ook over hoe teams en groepen op aarde effectiever kunnen samenwerken.

En zelf de ruimte in? Dat zou ze graag willen. Als ESA weer astronauten zoekt, zou ze zich aanmelden.