In Overasselt klinkt gefluister: die mensen, in dat huis, hoe nu verder?

Twee buurvrouwen in Overasselt, de een is 52, de ander 68, staan met elkaar te praten. Met hun bovenlichamen buigen ze lichtjes over de keurig gesnoeide heg die hun tuinen van elkaar scheidt. "Ik hoorde om 4 uur 's nachts knallen, en dacht dat jullie waren begonnen met de verbouwing." De ander, lachend: "Wie gaat er nou om 4 uur 's nachts verbouwen? Ik dacht zelf dat ze weer in het veld op hazen aan het jagen waren." 

Af en aan

Dan, serieus, iets zachter van toon, ze buigen zich nog iets meer naar elkaar toe: "Maar dat het om drúgs zou gaan? Poeh." "En dan al die politieauto's, helikopters! Af en aan. Af en aan. Af en aan."

Een van de dorpelingen vertelt vanochtend over hoe zij de gebeurtenissen van gisteren heeft ervaren:

Om de buurvrouwen heen komen, mondjesmaat, steeds meer mensen hun huizen uit, auto in, op naar werk. Het dorp ontwaakt, de dag begint. Dorpskroeg De Zon is nog dicht, bij de Plus is het rustig. Voor de kerk staat een man de stoep te vegen. Nee, hij wil niets kwijt over wat er gisteren is gebeurd, 'ik bid liever dan ik praat', en, daarna zegt hij toch: "Ik bid voor de man die is omgekomen, en zijn naasten." 

On-Nederlands

'On-Nederlands' noemde Joerie Minses, de burgemeester van Heumen, het geweld van afgelopen maandagnacht, waarbij meer dan dertig gewapende mannen het vuur openden. Een 51-jarige man kwam daarbij om het leven, tot nu toe zijn 34 mannen van verschillende nationaliteiten op verschillende plekken opgepakt, onder wie drie bij het ROC in Nijmegen en acht in een maïsveld tussen Overasselt en Nederasselt.

'On-Nederlands, ja', beamen veel dorpsbewoners, maar ook, vooral: 'On-Overasselts'. "Hier gebeurt verder nooit wat, je kan hier een speld horen vallen", zegt een oudere man die net aan zijn vaste wandelrondje, eindigend bij de slager, was begonnen. "Behálve bij dat ene huis hè", zegt een man, verwijzend naar de boerderij aan de Ewijksestraat waar de schietpartij plaatsvond. Eerder werd de woning beschoten. "Daar is het altijd hommeles." 

'U mag er niet door'

Die straat is nu afgezet, aan beide kanten staat een politieauto met volledig in het zwart geklede agenten. 'U mag hier niet door', is de boodschap. Er staan enkel journalisten: geen dorpeling te bekennen verder.

In de rest van het dorp, wil niet iedereen praten met de pers. Of, beter gezegd: de meeste bewoners zwijgen. 'Geen tijd', 'nee bedankt', 'ik heb haast', 'ik weet niets'. 

Een man die vlak bij de Ewijkseweg woont en zijn hond uitlaat, haalt zijn schouders op. "Een beetje vertellen over wat er is gebeurd, kan geen kwaad, toch?" Maar: wel anoniem graag. Hij kent de mensen van het beschoten pand 'van gezicht'. "Van die mensen waar je liever met een boog omheen loopt." 

Hij werd wakker van de schoten, die nacht. "Daarna voortdurend helikopters. Ik zag een man met een herdershond lopen, dacht één seconde, hé, we hebben een nieuwe bewoner en hond in de wijk, was dus een agent met een politiehond." 

Daarna zag hij de agenten 'overal', evenals afzetlinten, 'we konden nergens meer naartoe'. "Bang was hij niet, maar toen hij de beelden zag, kon hij zijn ogen niet geloven dat dat tafereel zich achter zijn huis zo ongeveer had plaatsgevonden. "Daar schrok ik wel van. Alsof je in een serie bent beland. Een dicht-bij-je-bedshow." Grijnzend naar zijn kleine hond: "Gelukkig heb ik een waakhond."

Kinderen van school 

Rachel, moeder van twee kinderen, voelde wel angst, gisteren. "Je denkt dat je je kinderen veilig bij school afzet", vertelt ze bij het schoolplein van basisschool De Zilverberg, de enige school die het dorpje telt. "Maar het voelde toch onveilig, naarmate er meer bekend werd. Ik ben eerder van werk gegaan om de kinderen te halen. En die werden bang toen ze hoorden dat ze binnen moesten blijven, omdat die gasten nog ergens rondliepen."

De beelden van die rondlopende 'gasten' zijn geregistreerd door bewakingscamera's:

Zelf werkt ze op het ROC in Nijmegen, waar ook aanhoudingen zijn verricht. "Toen dacht ik wel: wow, in mijn dorp, op mijn werk, dit is groot. En eng. Ik ben wel blij dat ik die mensen zelf niet ken." Ze wuift met haar hand. "Ik houd niet van dat drugswereldje." 

Nuchter

Maar, ze moet ook zeggen: nu is de angst wel weg. "We zijn hier ook wel nuchter. Ik ben vooral nieuwsgierig wat er nu precies is gebeurd. En hoe het met dat gezin gaat. Er wonen daar kinderen. Zouden die nog terugkomen?"

Dat vragen de buurvrouwen bij de heg zich ook hardop af. Wat als de agenten straks weggaan, hoe dan verder? "Ik kan er nog uren over kletsen", zegt de vrouw op links, 'maar ik ben te laat voor mijn sportlesje.' Haar buurvrouw zwaait haar uit, stroopt haar mouwen op en richt zich op haar tuin. Die moet aangeharkt worden.