Wereldwijd bespotte olympisch breakdancer Raygun na veel therapie: 'Geen spijt'

Gunn, in de breakdancewereld bekend als Raygun, werd twee jaar geleden bij de Olympische Spelen van Parijs onverwacht het middelpunt van wereldwijde belangstelling, alleen niet zoals ze gehoopt had. Haar dansuitvoering werd als vreemd en knullig bestempeld, de jury had er geen enkel punt voor over: ze verloor alle drie haar wedstrijden met 18-0.

Op sociale media werd ze keihard neergesabeld. Ook in televisieprogramma's, in podcasts en zelfs tijdens een concert van zangeres Adele werd ze bespot.

De stroom aan hoon- en haatberichten ging haar niet in de koude kleren zitten, vertelt ze nu in een uitgebreid interview met CNN. Dat gaf ze in aanloop naar de lancering van de Netflix-documentaire Untold Raygun: Breaking Badly, die op dinsdag 1 september in première gaat. Zo zegt ze: "Het voelde alsof ik in een donkere put viel."

Niet bang om anders te zijn

Inmiddels heeft ze, 'na veel therapie', vrede gesloten met de 'surreële ervaring' om een internetmeme te worden. "Het gaat voor mij om het radicaal accepteren van alles wat er gebeurd is. Gewoon de ene voet voor de andere zetten en proberen om door te gaan."

In het interview zegt ze nog steeds trots te zijn op haar uitvoering tijdens de Spelen, ondanks 'gevoelens van een auto-ongeluk in slow motion'. "Het was belangrijk voor me om mezelf te zijn, om creatief te zijn en niet bang om anders te zijn. Ik heb geen spijt."

Hieronder zie je de trailer van de film:

Volgens Gunn heeft ze haar dans achteraf bekeken, en besloten dat het 'niet zo erg was als ik dacht'. Toch had ze naar eigen zeggen twee jaar nodig voordat ze haar kant van het verhaal kon vertellen. Zo onthult ze dat ze vlak voor de wedstrijden een paniekaanval kreeg, omdat ze zich realiseerde dat andere dansers beter waren, en ze vooral hoopte geen flater te slaan.

De wereld lacht je heus niet uit

"Ik vertelde mezelf: de wereld gaat je heus niet uitlachen. Maar dat deden ze wel. Dat deden ze een vrij lange tijd."

Nu gaat het beter, zegt ze: "Ik heb niet in de hand wat mensen over mij zeggen, of welke grappen ze over me maken. Ik heb alleen in de hand wat ik zelf doe, denk en zeg. Het heeft me lange tijd gekost om dat punt te bereiken, maar het was het waard, omdat ik nu kan zeggen dat je gewoon jezelf moet zijn. Dat anderen drek over je uitstorten, betekent niet dat je bang moet zijn om jezelf te zijn."

In de documentaire komen ook andere breakdancers aan het woord, die kwaad op haar waren, omdat de hele sport door haar in de hoek van lachwekkende prestaties werd geplaatst. "Het deed pijn om dat te horen", zegt Gunn, "ook omdat het komt van mensen met wie ik bevriend was. Ik begrijp dat andere dansers ook veel haat over zich heen kregen. Hopelijk wordt alles met de tijd minder pijnlijk."

Gunn zegt te hopen dat andere vrouwen door haar verhaal niet ontmoedigd worden om zichzelf met durf en creativiteit in de wereld te laten zien. "Zulke reacties, ach, dat is het internet maar, niet het echte leven. Het internet bijt niet."

Voor Palestijnse jongeren betekent breakdancen een welkome afleiding van de oorlog in Gaza, meer daarover in deze video: