Mees Peijnenburg heeft slapeloze nachten
De korte film vertelt over een vriendschap die onder druk komt te staan als een van de jongens gehandicapt raakt. Vijf vragen aan de jonge regisseur.
Wat ging er door je heen toen je hoorde dat je voor Berlijn was geselecteerd?
“Heel toevallig stond ik op dat moment in de snackbar in Amsterdam waar we de vechtpartij in de film hebben gedraaid. Ik was er sinds de opnames, ruim een jaar geleden, niet meer geweest, dus het was echt heel toevallig. Maar ik begon eigenlijk vooral heel hard te schreeuwen van blijdschap. De eigenaar van de snackbar ging spontaan mee schreeuwen, al had hij geen idee waarom.”
Je maakte vijf jaar geleden de radicale keuze om je acteercarrière achter je te laten en je op regisseren te gaan toeleggen. Al spijt van?
“Nee, zeker niet. Ik merkte gewoon dat het me veel interessanter leek om achter de camera te staan. Het acteren was leuk om te doen, maar ik werd er niet écht gelukkig van. Ik denk dat dit beroepen zijn die je alleen maar moet kiezen als je het écht heel graag wilt. En dat gevoel had ik bij acteren gewoon echt niet.”
Je hebt nu twee korte films gemaakt, een derde staat op stapel. Is er al een rode lijn in je oeuvre te ontdekken?
“Ik vertel nu vooral verhalen over dingen die dicht bij mij staan: mijn films gaan over jongens van rond mijn leeftijd. Ik kan hun beleving van het leven goed invoelbaar maken, denk ik. Het zijn ook persoonlijke verhalen die ik vertel. Maar ik ontwikkel mij wel: Wij waren wolven - over drie broers - bevatte een soort jeugdige nostalgie, maar Cowboys janken ook en ook Kuthond die ik nu ga draaien gaan over problemen.”
Zowel in Cowboys janken ook als Kuthond speelt agressie een grote rol. Wat heb je met agressie?
“Ik heb er een enorme fascinatie voor. Wat drijft mensen om anderen volledig de tering in te slaan? Wat is die oncontroleerbare drift? In mijn eerste jaar Filmacademie maakte ik een filmpje over het nachtleven. Ik heb drie weekenden achter elkaar een hele nacht met een camera op het Rembrandtplein gestaan. En elke week was het raak en ontstonden er opeens gevechten. Heel bizar, dat alfagedrag dat zoveel nodeloos leed tot gevolg kan hebben.”
Wat maakt een goede regisseur?
“Lastige vraag, want dat verschilt zo per persoon. Ik ben een newbie, die alleen maar heel bewonderend kan kijken naar tientallen grote voorbeelden. Tijdens het maken van een film heb ik ook genoeg slapeloze nachten. Ik laat mensen graag vrij op een set: een film is van iedereen. En die aanpak levert volgens mij ook het beste resultaat op. Tegelijkertijd wil ik wel dat iedereen heel geconcentreerd mee doet: je kan niet zomaar wat shotjes draaien. Daarvoor is film maken echt te kostbaar.”