Insuline spuiten beheerste het leven van Cynthia, totdat ze haar levensstijl omgooide: 'Was het beu'

"Iedere dag ben ik blij dat ik van de injecties af ben. Niet alleen was het gedoe en tijdrovend, ook was het niet fijn om daar afhankelijk van te zijn. Voor mijn gevoel heb ik nu weer zelf de touwtjes in handen, en ik ben er trots op dat ik dit heb kunnen ombuigen. Nooit meer wil ik terug naar hoe het was."

Beroerd en ontzettend moe

"Voordat ik er zelf mee te maken kreeg, wist ik vrij weinig van diabetes. Niemand in mijn omgeving had suikerziekte. In 2009 was ik voor de derde keer zwanger. Ik voelde me beroerd en was ontzettend moe. Na een boterham smeren was ik al kapot. Mijn huisarts nam mij niet erg serieus: 'Dat hoort erbij.' 

Maar toen ik zeven maanden zwanger was en in een weekend tijd maar liefst vijf kilo afviel, gingen er alarmbellen rinkelen. Ik belandde ik het ziekenhuis, waar ik er zelf op moest aandringen dat ze ook mijn suiker checkten. Dat deden ze, en toen bleek ik meteen aan de insuline te moeten omdat ik wel degelijk zwangerschapsdiabetes had."

"Achteraf denk ik dat dit bij mijn twee eerdere zwangerschappen ook het geval was, alleen is dit nooit opgemerkt. Mijn zoon was tien pond, dat had een indicatie moeten zijn. En mijn eerste dochter had ook een opvallend hoog geboortegewicht. Toch trok er destijds gek genoeg niemand aan de bel."

Veel te veel suiker

"Toen mijn jongste dochter werd geboren, moest ze meteen aan een infuus met insuline. Via mij had ze veel te veel suiker binnengekregen, daarvan moest ze afkicken. Als dat te snel ging, zou ze in een hypo raken. Daarom werd dit in vijf dagen tijd langzaam afgebouwd via het infuus. 

Ik schrok ervan dat ik zwangerschapsdiabetes had, al verdween dit gelukkig meteen na de bevalling. De artsen waarschuwden me wel dat ik zo’n vijftig procent kans had dat dit later zou terugkomen als diabetes type 2. Blijkbaar kan zwangerschapsdiabetes dat triggeren. Een jaar na de bevalling moest ik terugkomen voor een controle."

"Helaas bleek ik toen bij de helft te horen die pech heeft: ik had suikerziekte. Knap waardeloos, vond ik. Ondanks dat ik daar in mijn achterhoofd wel rekening mee had gehouden, overviel dit mij toch. Los van een aanhoudende moeheid had ik weinig klachten. 

Ik kreeg medicatie mee, maar verder weinig tekst of uitleg. Aanvankelijk begon ik drie keer per dag te spuiten met twee eenheden insuline, maar al gauw had ik veel meer nodig. Uiteindelijk spoot ik vier keer per dag in totaal zesenveertig eenheden."

Altijd een spuitsetje mee 

"Het beheerste grotendeels mijn leven. Omdat ik zoveel moest spuiten dagelijks, duurde het wel even voordat ik daarmee klaar was. De hele dag moest ik er rekening mee houden, bijvoorbeeld in de hoeveelheid koolhydraten die ik binnenkreeg. At ik rijst, dan moest ik meer spuiten. Als ik sla at, juist minder.  

Altijd nam ik een spuitsetje mee, ook als ik de hele dag naar een festival ging. Op vakantie ging ik een keer met de kinderen een stuk fietsen. Dit bleek een langere afstand dat ik had ingeschat. Ik moest wat eten omdat ik flauw werd, dus we stopten bij een snackkeetje. Daar was het helaas erg druk, en in de rij kreeg ik een hypo. Dan is mijn suikergehalte zo laag dat ik heel beroerd word, alsof ik flauwval. Om dat te voorkomen nam ik hierna altijd druivensuiker mee voor een snelle suikerboost en volkorenbrood dat mijn suiker langer stabiel houdt."

"Het was veel gedoe, kortom. Ik schaamde me in het begin ook een beetje voor het spuiten, omdat mijn buik dan een stukje bloot was. Op mijn werk deed ik het stiekem. Ik wilde ook niet meteen een 'patiënt' zijn. Uiteindelijk heb ik het wel eerlijk aan mijn collega’s verteld, maar daarvoor moest ik wel even een drempel over."

Het spuiten beu

"In die tijd had ik ook veel fysieke klachten, zo had ik last van een frozen shoulder en continue blaasontstekingen. Als diabetespatiënt ben je veel gevoeliger voor ontstekingen. Het is een rotziekte en een sluipmoordenaar, besefte ik steeds meer. Het roer moest om. 

Twee jaar geleden hoorde ik over het programma 'Keer Diabetes2 Om' van Voeding Leeft, een tweejarig leefstijlprogramma dat werd vergoed. Ik was het spuiten beu, en vooral de aanhoudende vermoeidheid. Ik wilde dit programma een kans geven, zodat ik wist dat ik er zelf echt alles aan had gedaan."

"Het programma had vier pijlers: stress, voeding, beweging en slaap. Bij al deze onderdelen kreeg ik hulp. Zo leerde ik dat ik drie keer per dag moet eten, dus geen tussendoortjes meer. En voordat ik ga eten, moet ik bewegen. Iedere ochtend ga ik nu een half uur wandelen voor het ontbijt."

Voor de wekker wakker 

"Al heel snel voelde ik me zoveel beter en energieker. Ik dacht altijd dat ik een avondmens was, ik was ’s morgens niet vooruit te branden. Maar nu ben ik juist voor de wekker wakker. En waar ik eerst met moeite vijf kilometer liep, loop ik nu met gemak twintig kilometer. Dat had ik nooit kunnen bedenken. Mijn suiker is nu veel stabieler, de schommelingen en daarmee ook stemmingswisselingen zijn weg. Vijf en een halve week nadat ik met het programma begon, kon ik stoppen met de insulinespuiten."

"Het is een wereld van verschil met voorheen, ik voel me nu zó goed. En vrijer, want ik hoef mijn prikset niet meer overal mee naartoe te nemen. De pijlers uit het programma hou ik nog steeds goed in de gaten. Als het niet lekker met me gaat, zorg ik bijvoorbeeld voor meer slaap of kijk ik naar wat mij stress geeft."

Geen opgave

"Ik heb al twee jaar geen last meer van blaasontstekingen en de pijn in mijn schouder is ook veel minder geworden. Dat is zo’n winst, net als de dertien kilo die ik inmiddels kwijt ben, dat het volhouden van deze leefstijl voor mij geen opgave is. 

Nooit meer wil ik me zo slecht en beperkt voelen, nergens had ik meer puf voor. Ik kan nu lekker sporten en wandelen, en ben fitter en energieker. Ik heb mijn leven terug."'

Klik hier voor meer Lifestyle