Sarianne werd op haar veertiende uit huis geplaatst: 'Als verdoofd pakte ik mijn spullen'

"Vier jaar lang woonde ik bij mijn pleegouders. Ik beschouw hen niet als mijn ouders, maar ze betekenen veel voor mij. Ze gaven me een plek van rust en veiligheid, een plek waar ik gezien en verzorgd werd. Zij boden mij voor het eerst een echt thuis. Het fijne leven dat ik nu met mijn eigen gezin leid, is mede dankzij hen."

Psychisch en lichamelijk geweld

"Ik was drie toen mijn ouders uit elkaar gingen. Mijn broer ging met mijn vader mee, mijn zus en ik bleven bij onze moeder. Helaas had zij ernstige psychische problematiek, waardoor er geen stabiliteit en veiligheid thuis was. Op mijn achtste vluchtte ik met mijn zus naar onze vader en zijn nieuwe vrouw. Ik hoopte op rust, maar daar was ik niet beter af. Er was veel psychisch en lichamelijk geweld, er werd over alle grenzen heengegaan."

"Ik had door dat wat er thuis gebeurde, niet goed was. Van mijn vader en stiefmoeder mocht ik er met niemand over praten, het was ons 'geheim'. Toch lukte het me om zorg te dragen voor mezelf. Ik kon voor de spiegel staan en zeggen dat het niet oké was wat mij werd aangedaan, al geloofde ik ook dat ik niet deugde – iets wat mij vaak werd verteld. 

Ondanks alles was ik een sociaal kind met veel vriendinnen, die overigens van niets wisten. Ik was graag bij vriendinnen thuis, waar het veilig en gezellig was."

"Vlak voordat ik op mijn veertiende uit huis werd geplaatst, ging het niet goed met mij. Ik was óp, wilde niet meer leven. Mijn geloof hield me op de been. Ik bad: Heer, haal me hier weg. Niet veel later gebeurde dat. Op een middag kwam ik uit school. Met het lood in de schoenen ging ik naar huis. 

Die nacht was het weer vreselijk geweest en was ik voor de zoveelste keer onverwachts mijn bed uit gesleurd, terwijl ik een tirade over me heen kreeg. Dat gebeurde vaak. 

Waarschijnlijk had school een melding gedaan. Zo is het balletje gaan rollen. Leraren viel het op dat ik vaak verwondingen had, veel stress had en niet meedeed met gym. Ook had ik nooit lunch mee naar school. Een vriendin nam altijd een extra broodje voor me mee."

Geen keuze

"Op de hoek van onze straat stond mijn vader mij op te wachten. Hij zei dat Jeugdzorg er was en dat ik mocht zeggen dat ik niet mee wilde. Ik ging naar binnen, praatte kort met de jeugdzorgmedewerkers die mij duidelijk maakten dat er eigenlijk geen keuze was. Dat wilde ik ook helemaal niet, diep van binnen voelde ik heel sterk dat ik niet moest blijven. Ik pakte als verdoofd mijn spullen en vertrok, zo snel ging het."

"Mijn crisisuithuisplaatsing voelde dubbel. Het was bevrijdend, maar tegelijkertijd voelde ik nog steeds een grote loyaliteit naar mijn vader. Mijn opluchting om thuis weg te zijn was vermengd met angst. Ik had geen idee wat me te wachten stond en kwam terecht bij een onbekend gezin. Een vriendelijk echtpaar met nog kleine kinderen. Ik weet nog dat ze speciaal voor mij een lampje hadden gekocht voor naast mijn bed. Op mijn eigen kamertje, met dat lampje, ervoer ik voor het eerst rust."

Wantrouwig

"Thuis was ik dag en nacht alert. Er was altijd ruzie, ik werd gekleineerd en mijn lijf moest steeds geweld incasseren. In mijn pleeggezin werd ik niet meer uit bed gesleept. Er werd samen ontbeten, ik kreeg brood mee naar school. Die basale dingen waren nieuw voor mij. 

Ineens werd ik gezien. Dat was spannend, want in mijn oude systeem kon ik me onzichtbaar maken en wegvluchten als dat nodig was. Ik moest wennen aan de plotselinge veiligheid en was wantrouwig: wanneer sloeg het weer om? Maar dat gebeurde niet.

Langzaam kwam ik op adem, op het fijne plekje waar ik terecht was gekomen. Ik noem mijn pleeggezin altijd een tussenstation waar het herstel kon beginnen. Ook mijn geloof droeg hieraan bij, God bleef een bron van steun."

"Het is mij gelukt om een mooi, rijk leven op te bouwen. Mijn verleden blijft onderdeel van mij. Als ervaringsdeskundige ben ik betrokken geweest bij trainingen van aspirant-pleegouders. Soms trof ik daar mensen van wie ik dacht: doe het maar niet. Pleegzorg is geen leegte die door pleegkinderen wordt opgevuld, het moet niet komen vanuit een onvervuld verlangen. 

De heftige verhalen over pleegzorg die soms in de media komen, raken mij iedere keer. Het maakt me boos en verdrietig als een kind dat al beschadigd is, na uithuisplaatsing wéér in een onveilige situatie komt. 

Ik weet hoe het is om overgeleverd te zijn aan de omstandigheden en wat volwassenen voor jou beslissen. Je hebt geen inspraak in waar je wieg staat, en het is heftig om uit een onveilig nest te komen en daarna weer van de regen in de drup te belanden."

"Ik had mazzel met mijn pleegouders, die nog altijd in mijn leven zijn. Gelukkig zijn er ook echt veel mooie, succesvolle verhalen over pleegzorg, maar die lees je weinig in de media. Goede pleegouders geven een pleegkind een stukje toekomst. 

Herstel is mogelijk dankzij mensen die hun huis en hart openstellen. Zelf ben ik dankbaar dat ik nooit meer onveiligheid hoef te voelen en mensen over mijn grenzen laat gaan. Mijn grootste wens is er nooit meer kinderen kapot worden gemaakt op onveilige plekken."

Angstig voor de zomervakantie

"De zomervakantie staat voor de deur, voor mij voelt dat altijd dubbel. Als kind was de vakantie vreselijk voor mij. School voelde veiliger dan thuis. Het was mijn toevluchtsoord. Daar denk ik nu aan: hoeveel kinderen kijken momenteel ook angstig naar de zomervakantie? Mijn hart breekt. 

Toen ik trouwde hield mijn pleegmoeder een mooie speech, waarin ze zei: 'Ik hoop dat je één ding onthoudt, namelijk dat we heel veel van jou houden.' Doordat ik me geliefd voel door zulke pleegouders, ben ik bevoorrecht. Liefde en een veilige plek maken een wereld van verschil."

Klik hier voor meer Lifestyle