Renee was 6 jaar lang stiekem verslaafd aan ghb: 'Iedere dag ging ik out'

"Drugs fascineerden mij. Mijn vriendin sprak jubelend over ghb: 'Dit kan geen kwaad want het is een lichaamseigen stof en je houdt er geen kater aan over!' 

Ik nam het en ik voelde me geweldig. Zó blij was ik met de wereld en mezelf. Alsof ik Renee 2.0 was. Wist ik veel dat je er binnen twee weken aan verslaafd raakt."

Anders dan andere kinderen 

"Als kind was ik veel ziek door allerlei allergieën. Dat beïnvloedde mijn jeugd, ik was een teruggetrokken en verlegen meisje. Ik voelde me anders dan andere kinderen, die buiten speelden terwijl ik vaak binnen zat. Door mijn rijke fantasie zat ik veel in mijn eigen wereldje. Ook dat gaf me een buitenstaandergevoel."

"Ik kom uit een warm en gezellig gezin. Mijn moeder was therapeute, mijn vader documentairemaker. Met mijn vijf jaar oudere zus had ik een hechte band. De shock was groot toen mijn ouders uit elkaar gingen toen ik dertien was. Dit zag ik totaal niet aankomen, ik had geen idee wat er tussen mijn ouders speelde. Zoiets gebeurde bij andere kinderen, niet bij ons thuis."

Lekkere roes

"De scheiding was een grote omschakeling voor mij. Mijn ouders waren in die tijd vooral druk met zichzelf, er was minder ouderlijk toezicht daardoor. Met vriendinnen ging ik mee naar hockeyfeesten, waar we destijds probleemloos alcohol konden drinken ook al waren we minderjarig. 

De roes van de drank vond ik lekker. Dan kon ik even in een andere wereld zijn waar alles verdween wat ik moeilijk vond. Mijn woede, mijn verdriet, mijn eenzaamheid."

"Het verdoven was toen nog recreatief. Op mijn achttiende ging ik studeren in Utrecht. Ik raakte goed bevriend met een studiegenootje, met wie ik ging samenwonen. Zij en haar vriendje Taco gebruikten veel drugs, zoals speed en ghb. 

Al gauw deed ik hier volop aan mee. Na verloop van tijd kreeg ik een relatie met Taco, wat mijn vriendin me uiteraard niet in dank afnam. Ik ging met Taco samenwonen in Amsterdam, en toen was het hek van de dam. De ghb stond gewoon in ons keukenkastje achter de koffie. Het drugsgebruik werd iets dagelijks, iets normaals. Mijn grenzen vervaagden."

Schuld en schaamte

"Het afglijden ging opmerkelijk snel. Ik kreeg steeds meer mensen om me heen die ook drugs gebruikten. Mijn eigen vrienden en familie zag ik steeds minder. Liever omringde ik me met gelijkgestemden die mij niet corrigeerden of kritische vragen stelden. 

Schuld en schaamte waren altijd aanwezig op de achtergrond. Dat wilde ik niet voelen, dus ik zonderde me af en bouwde een muurtje om me heen."

"Op mijn studie wist niemand van mijn drugsgebruik. Nog steeds vraag ik me af hoe ik dit dubbelleven zo lang heb volgehouden. Zes jaar lang was ik verslaafd aan ghb. 

Die hele periode was zwart, zwaar en donker. Er was niets cools of avontuurlijks aan. Alleen die allereerste keer dat ik ghb gebruikte was geweldig, maar verder is een verslaving ronduit naar. Alsof ik klemzat in een val, zonder mogelijke ontsnapping."

Dubbelleven

"Het drugsgebruik hield de relatie met Taco in stand. Het verbond ons, hoe destructief het ook was. Iedere dag ging ik out door de ghb, hartstikke gevaarlijk natuurlijk. Meerdere vrienden ben ik in die tijd verloren aan een overdosis. 

Toch hield ik dit dubbelleven in stand, inmiddels voelde het alsof ik geen keuze had. Ik wilde mijn verslaving koste wat het kost geheim houden voor mijn familie, anders zouden ze ingrijpen. Niet meer kunnen gebruiken was mijn grootste angst."

"Op een dag kwam mijn zus langs. Even liet ik mijn masker vallen en biechtte ik op dat ik zo eenzaam was. Zij raadde me aan een hond te nemen. Dat werd Flip, die nog altijd bij mij is. Flip was mijn redding. Hij gaf me verantwoordelijkheid. Ik moest voor hem zorgen en naar buiten om hem uit te laten. 

In het park zag ik mensen lekker in de zon picknicken. Een groot contrast met thuis, waar de gordijnen altijd dichtzaten en iedereen aan het gebruiken was. Ik realiseerde me dat ik heel ver van mezelf was afgedreven."

'Ik ben al heel lang verslaafd'

"Mijn moeder had al langer door dat er iets mis was en kwam op een dag met mij en Taco praten. Ze vuurde de ene vraag na de andere op ons af. Toen vroeg ze: 'Renee, gebruik je drugs?' Dit had ze vaker gevraagd en altijd had ik ontkend, maar nu brak ik. 

Huilend liep ik naar haar toe. 'Ik ben al heel lang verslaafd', snikte ik. Ze nam me in haar armen, wiegde me en zei dat alles goed kwam. Ik heb mijn spullen gepakt en ben met haar meegegaan. Het afscheid van Taco was kort. Allebei wisten we dat het voorbij was tussen ons zonder de drugs als bindmiddel."

"Thuis bij mijn moeder ben ik afgekickt van de ghb. Cold turkey, wat levensgevaarlijk is maar destijds was hier nog maar weinig kennis over. Ik raakte in een delier, wat een soort psychose is. Het bloed zag ik van de muren lopen en mensen veranderden in wandelende organen. 

Doodeng was het, echt de hel op aarde. Ik had koorts en was non-stop aan het trillen en zweten. Het lichamelijk afkicken duurde twee weken." 

Schrijven over verslaving

"De mentale klap kwam daarna. Ik had PTSS van al die jaren roofbouw plegen op mijn lichaam en het liegen. Paardentherapie heeft mij uiteindelijk goed geholpen bij de verwerking. Net als het schrijven van mijn boek 'Parttime Junkie', dat in 2014 uitkwam. 

Mijn zus moedigde mij aan om dit boek over mijn verslaving te schrijven. Aanvankelijk vond ik dat lastig. Ik wilde niet terug naar mijn herinneringen, dat luikje hield ik liever dicht. Maar door erover te schrijven en scènes te maken van de gebeurtenissen, kon ik het ervaren en er daarna weer afstand van nemen."

"Ik begreep nu wat de rode draad in mijn leven was: ik worstelde met mijn kwetsbaarheid en voelde me altijd niet goed of slim genoeg. Half juli verschijnt mijn boek opnieuw met een update over mijn leven. Veel mensen halen troost uit mijn verhaal, in delen zit zoveel kracht. 

Het kan goedkomen, weet ik nu. Maar het verhaal is nooit af. De verslaving blijft altijd onderdeel van mij en dat is oké. We hebben allemaal de neiging om weg te gaan bij wat moeilijk is, maar ik heb geleerd dat juist wanneer ik er wel naartoe ga, ik het kan loslaten." 

Fijn leven 

"Nooit meer wil ik verslaafd zijn en zo ver van mezelf afdrijven. Steeds meer ervaar ik dat ik er mag zijn en dat ik daarop kan vertrouwen.

Ik heb een fijn leven met mijn partner en twee dochters. Rijkdom zit in er zijn en echt contact en verbinding hebben met de mensen om me heen. Juist waar ik vroeger altijd bang voor was."

Klik hier voor meer Lifestyle