Julia wil zich nooit meer verantwoorden omdat ze één kind heeft: 'Ronduit onbeschoft'

"Soms vraag ik me af wanneer de standaardvraag 'En, komt er nog een tweede?' gaat opdrogen. Ik hoor ‘m nu al zo’n tien jaar en er lijkt nog geen einde aan te komen. Misschien als ik vijftig ben of mijn grijze uitgroei niet meer verf. Inmiddels word ik ronduit moe van die vraag. 

Sla ik een keer een wijntje af, dan zie ik meteen opgetrokken wenkbrauwen en is het een kwestie van minuten voor iemand mij vraagt of ik soms zwanger ben. Het gaat me niet zozeer om die vraag, maar meer om het oordeel dat er vaak in verscholen ligt. Alsof je gezin niet compleet is als je 'maar' een kind hebt."

"Ik ben nooit een meisje geweest dat vaak met poppen speelde of als bijbaantje veel oppaste op buurtkinderen. Kinderen boeiden mij gewoon niet zo. Ik heb ook nooit een vastomlijnd idee gehad van hoe mijn toekomst eruit moest zien. Mijn beste vriendin wist altijd al dat ze voor haar dertigste getrouwd en moeder wilde zijn, ik stond daar simpelweg niet bij stil en hing er zeker geen tijdsplanning aan. 

Reizen en de wereld ontdekken vond ik veel interessanter, en dat heb ik dan ook veel gedaan na mijn studie aan de hogere hotelschool." 

Beetje beschaamd

"Veertien jaar geleden ontmoette ik Axel op een festival. Het werd al snel serieus tussen ons. Axel had een duidelijke kinderwens, en dat wakkerde ook iets in mij aan. In eerdere relaties was ik daar totaal niet mee bezig geweest, maar met hem zag ik het wel zitten. Steeds vaker fantaseerde ik over een kleintje van ons twee. Op wie zou hij of zij lijken? En hoe mooi zou het zijn om uit liefde een kind op de wereld te zetten en dat op te voeden tot een fijn, waardevol mens? 

Ik weet nog goed dat ik, op een avond toen wij het weer over een baby hadden, tegen Axel zei dat ik het dan waarschijnlijk bij één kind wilde houden. Het kwam er een beetje beschaamd uit, alsof ik iets verkeerds zei. Maar Axel reageerde heel relaxed: 'Dat is toch ook helemaal prima?' En daarmee was de kous af."

"Ook bij hem had ik aanvankelijk het idee dat ik me moest verontschuldigen voor mijn gevoel. Waarschijnlijk komt dat voort uit vooroordelen die ook ik onbewust had over enig kinderen: dat ze verwend zijn, alle aandacht willen en niet sociaal met andere kinderen zijn. 

Ik kom zelf uit een gezin met drie kinderen. Ik weet nog dat ik vroeger regelmatig in de clinch lag met een buurmeisje. Dan verzuchtte mijn moeder geïrriteerd dat dit vast kwam doordat zij enig kind was en nooit 'tegengas was gewend' en altijd haar zin kreeg. Dat nestelde het beeld in mij dat enig kinderen kleine diva's zijn."

"Maar toen de kinderwens van Axel en mij concreet werd, voelde ik al snel aan dat één kind voor mij voldoende was. Meer kinderen hebben leek me druk en hectisch. Ik ben nogal prikkelgevoelig en zou er heel slecht tegen kunnen als mijn kinderen tegelijkertijd om mijn aandacht zouden roepen, of als ze elkaar continu in de haren vliegen zoals mijn broers en ik vroeger deden. 

Eén kind durfde ik wel aan. Sterker nog: daar keek ik enorm naar uit. Dolgelukkig was ik dan ook toen ik elf jaar geleden zwanger bleek te zijn."

Op slag verliefd

"Onze dochter Leah werd geboren en ik was op slag verliefd. Ze was een makkelijke baby en ik genoot intens van het knuffelen, kroelen en de wandelingen met de kinderwagen. Nadat we haar eerste verjaardag vierden, kwamen de opmerkingen: 'Wanneer komt de tweede? Wordt het niet tijd voor een broertje of zusje?' En dan echt continu, opvallend genoeg vaak van mensen die niet eens heel dicht bij ons staan. Best onbeschoft, als je het mij vraagt."

"En dan zit er bij ons nog niet eens een heftig verhaal achter. Axel en ik voelen ons gewoonweg compleet met onze dochter, er is geen verlangen naar nog een kind. Maar voor hetzelfde geld was dat er wel en lukte het ons niet om opnieuw zwanger te raken.

Dan is zo’n vraag toch ontzettend pijnlijk? Ik begrijp echt niet waarom mensen zich zo bemoeien met de levenskeuzes van een ander. Mij maakt het geen bal uit, of iemand nou nul of tien kinderen krijgt."

'Alleen is maar alleen'

"Ik merk dat er vaak een waardeoordeel in zit. Al meerdere keren heb ik gehoord dat het toch maar zielig is voor Leah dat ze geen boertje of zusje heeft, want 'alleen is maar alleen'. Alsof ze een sneu en eenzaam kind is. Dat is ze echt niet. Leah is ontzettend sociaal, heeft veel vriendinnen die hier altijd welkom zijn en mogen mee-eten." 

"Ook sneerde een collega een keer toen ik zei dat ik zo moe was: 'Hoe kan dat nou, jij hebt er toch maar eentje?' Normaal heb ik mijn woordje wel klaar, maar toen stond ik echt even met mijn mond vol tanden. Het voelde alsof mijn gezin niet voor vol wordt aangezien. Blijkbaar doen wij voor spek en bonen mee. 

Voor veel mensen is het nog altijd standaard om op z’n minst twee kinderen te krijgen, want zo hoort het. Twee of hooguit drie jaar ertussen en dan hup, de volgende. Zo ging het ook bij mijn vriendinnen die tegelijk met mij zwanger waren. Zij liepen weer met een dikke buik, maar ik moest daar niet aan denken. Mijn hart was al gevuld met Leah."

Dankbaar voor dochter

"Waar ik vroeger nog weleens tekst en uitleg gaf, doe ik dat tegenwoordig niet meer. Daar ben ik klaar mee, nooit meer wil ik me moeten verantwoorden voor een keuze waar wij heel gelukkig mee zijn. Ik ben iedere dag dankbaar voor mijn dochter, meer kan en wíl ik me niet wensen."

Wegens privacyredenen zijn de namen in dit artikel gefingeerd.

Klik hier voor meer Lifestyle